چرا نمیشه این عکسارو دانلود کرد؟
نمایش نسخه قابل چاپ
چرا نمیشه این عکسارو دانلود کرد؟
درود
کدوم عکسها رو نمیشه دانلود کرد؟؟
جناب ادمین ما یه پیام تشکر بابت قرار دادن رویداد ufc40 واسه شما فرستادیم البته چون موضوع رو بسته بودی به صورت خصوصی فرستادم. سپاس:63:
راستی من برای امضام عکس هم آپ کردم اما انگار عکس نمیاد چرا؟ چطور باید امضارو ادیت کرد؟
(خب درست شد انگار!)
دوستان نظرشون راجع به رویداد UFC 167 چیه؟ من که به شدت منتظر هستم و لحظه شماری میکنم برای تماشای مبارزه ی جورج سنت پیر و جانی هندریکس!
و البته نمیدونم چرا دوست دارم جانی هندریکس پیروز شه و کمربندو بدست بیاره اونم بوسیله ی یکی از اون ناک اوت های تک ضربه ای و کم نظیرش! اما به هر حال با توجه به مهارت فوق العاده ی سنت پیر در دفاع کمی سخت به نظر میرسه این نتیجه... :Thoughtful:
ویرایش پیام و تذکر مدیر iranufc: قصدتون از کپی کردن سایتتون در این تایپیک چی بوده ؟؟ محتوای سایت ما کاملا اختصاصی و دامین سایت ما کاملا اختصاصی رویکرد و هدف سایت ما هم کاملا اختصاصی هستنقل قول:
نوشته اصلی توسط ufciran [Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]
پس لطفا بحث تایپیک رو منحرف نکنید یعنی تیتری که شما برای مطلبتون زدین رو کسی دیگه نمیتونه بزنه؟؟این حرف اصلا هیچ جای درست نیست
اگه محتوای ما کپی بود شما میتونین یاد اوری کنین اما تیتر یک تایپیک مربوط به هیچ جایی نیست و کپی رایت ندارد این تایپیک برای گفنگوی ازاد در حوزه مبارزات ازاداست
بدون شک یکی از جذاب ترین و هیجان انگیزترین لحظات ورزشی سال...به قول گوینده ی اکتاگن بروس بافر: " این لحظه ای است که طرفداران یو اف سی در تمام دنیا منتظرش بودند..!":120:
مسابقه جالبیه ولی من بیشتر منتظر یو اف سی168هستم ببینم اندرسون سیلوا شانسی باخت یا واقعا ضعیف تره
شانسی که نمیشه گفت...اون عصبی شد و ویدمن رو خیلی دست کم گرفت و این اشتباهش باعث دریافت اون هوک چپ شد
اما در کل اندرسون سیلوا از مبارزه ی اولش با چل سانن به این طرف افت کرد و تو اون مبارزه هم چل سانن واقعا بدشانسی آورد و اگر تو اون دقایق آخر گیر سابمیشن سیلوا نمی افتاد و مبارزه به تصمیم داوران میرسید 100% با رای قاطع پیروز میدان بود.
بنظر من بجز اینکه سیلوا ازبس تو این 8 سالی که همش داشت سر کمربند مبارزه میکرد , خسته شده بود و زده بود به سرش , چیز دیگه ایی نبود
بعد از باخت هم در مقابل weidman اعلام کرده بود که از فشار استرس در طی این 8 سال در ufc برای دفاع از کمربند ,خسته شده بودم
و همین باخت silva باعث شد که مجددا انگیزه پیدا کنه , بدون شک در ufc 168 همه شاهد حضور silva واقعی خواهیم بود
منم برای دیدن ufc 167 لحظه شماری میکنم و خیلی دوست دارم اون ورزشکاری که لایق تر و کامل تره (جورج ست پییر) برنده بشه چون به نظرم هنریکس فقط یه بوکسر دست چپ خوبه حتی کشتیگیر چنان توانایی هم نیست حالا باید دید که چی میشه
یه خواهش هم از مدیدریت خوب سایت دارم که ویدیو این مسابقرو در زودترین زمان ممکن و با لینک اختصاصی بذارن تا انتظارمون کوتاه تر بشه
برای اون دو داوری که مبارزه رو به نفع سنت پیر رای دادن عمیقا متاسفم!
من با وجود علاقه ای که به سنت پیر دارم(هم از لحاظ فنی و هم شخصیتی) اما فکر میکنم پیروز این مبارزه هندریکس بود به چند دلیل که تشریح میکنم:
1-یکی از ملاک های رای داوران در پایان مبارزه ی بدون ناک اوت یا سابمیشن مقدار دمیج(آسیب) وارد شده به هر یک از مبارزین هستش و اگر مبارزه رو دیده باشید حتما ملاحظه کردین که صورت هندریکس حتی یک خراش یا کبودی و ورم نداشت در حالی که صورت قهرمان بعد از راند دوم و مخصوصا در وقت استراحت چهارم دیدنی بود!!
2-هندریکس در تمام طول مبارزه هشیاری کامل داشت اما قهرمان در راند دوم تا پای ناک اوت شدن رفت و پاش سست شد و جدا" خوش شانس بود که دقیقا وسط این حالت داور به خاطر بیرون اومدن دندون گیر هندریکس مبارزه رو برای چند ثانیه ی بسیار حساس متوقف کرد که این چند ثانیه برای ریکاوری جورج و نجات از اون گیجی کافی بود.
در کل میشه گفت که ضربات وارد شده ی سنت پیر اگرچه از لحاظ تعداد کمی و فقط کمی بیشتر از جانی بود اما از لحاظ قدرت و اثربخشی و کارایی بسیار پایینتر از ضربات هندریکس بود و تیک داون های مبارزه هم که اگر اشتباه نکنم برای هرکدوم 2بار بنا بر این مساوی بود.
در پاسخ به دوست عزیزمون که گفتند هندریکس فقط یه بوکسوره و کشتی گیر خیلی خوبی نیست هم باید عرض کنم که اتفاقا هندریکس رشته ی پایش کشتی هستش و اصلا به عنوان یه کشتی گیر و قهرمان کشتی در اول مبارزه توسط گوینده ی اکتاگان معرفی میشه و نکته ی جالب این مبارزه هم این بود که بر خلاف پیش بینی ها که حاکی از مبارزه ی کشتی گیری و گراپلینگ سنت پیر در این مبارزه بود اما دیدیم که قهرمان بعد از حمله ی اول زیرگیری تو اول مبارزه و مشاهده ی دفاع حرفه ای هندریکس دیگه تا راند پنجم دور حمله ی گراپلینگ و زیرگیری رو خط کشید! و راند پنجم به دلیل اینکه هندریکس 2 تیک داون موفق از اون جلو بود و قهرمان میدونست که این یه پون منفی هست وقتی که مبارزه به رای داوران بکشه تمام تلاشش رو متمرکز کرد روی حمله ی گراپلینگ.
به هر حال سنت پیر بعد از مبارزه اعلام کرد که مدتی از مبارزه کنار میکشه و به زندگی شخصیش میرسه اما اگر این مبارزه تکرار بشه بعید میدونم نتیجه همین باشه.
هندریکس باید برنده میشد اینو حتی دانا وایت هم اعلام کرد البته به نظرمن بهتره قانون رو تغییر بدن و اجازه بدن تا توان دارن مبارزه کننمسابقات سبک وزن رو من دوست ندارم حالا فقط اندرسون سیلوا کریس وایدمن سیلوا میبره
حالا که سنت پیر داره میره پس تکلیف کمربند چی میشه حالا کی قهرمانه؟
اگه از دوس سانتوس خبری شد بنویسید ممنون خبراتون عالیه
یک ضرب المثل قدیمی هست که میگه every match has a rematch
:a2d3: !!and every place has a replace
ضرب المثل قشنگی بود دوس سانتوس باید ولاسکوئز رو شکست بده
مبارزه ی دوس سانتوز با ولاسکوز دیگه به این زودی ها اتفاق نمی افته،اما الان مبارزه ی مجدد هندریکس با سنت پیر تو صدر درخواست های هواداران یو اف سی هستش و سنت پیر هم طبق گفته ی دانا وایت نمیتونه موقت کناره گیری کنه و اگر بخواد فقط میتونه واسه همیشه بازنشسته شه نه بطور موقت اون هم تو این شرایط و خود سنت پیر هم تو کنفرانس بعد از مبارزه گفت من هرگز به یو اف سی(سازمان) پشت نمیکنم بنا بر این مبارزه ی مجدد این دو تقریبا حتمیه.
من از سبک وزن خوشم نمیاد آره دوس سانتوس ولاسکوئز دیگه خیلی سخت شده وردوم در حد ولاسکوئز نیست ولی خب خوب سابمیشن میزنه
الان تمام تمرکزم روی این 2 تا اونت پیش رو هست و دارم لحظه شماری میکنم براش یعنی دیدن
- مبازه n.diaz . A.silva . چون عاشقشون هستم
1- tuf 18 finale > 30 dec
2- ufc 168 weidman.vs.silva > 28 nov
و حتما هم ریلیز 720p-kyr رو دانلود میکنم , چون بیشتر از اینا برام ارزش دارن دیدن مسابقاتشون
, بدون شک , شب دیدن این 2 مبارزه , شبی هست که عرق سرد رو پیشونیم میشینه , از ترس این
یموقع یکی ببازه . چون دیاز اگه ببازه سومین باخت پی در پیش میشه و احتمال اخراج شدنش هست
و از طرفی اگه silva ببازه معلوم میشه که دیگه جدی جدی کمربنش رو از دست داده , اونم به یه جوون
نو کار و تازه وارد . اگه این اتفاق بیوفته قطعا من برای یه مدت دیوونه میشم .
با سلام و احترام خدمت اندرسون عزیز،تاریخ این دو رویداد رو جابجا تایپ کردید که به این صورته:
ufc 168 weidman vs silva > 28 dec:3:
tuf 18 finale > 30 nov
ضمنا تبریک میگم بابت پیروزی نیت دیاز امیدوارم مبارزش زودتر قرار بگیره برای دانلود.
نتایج رویداد به شرح زیر:
weidman با ناک اوت فنی(آسیب دیدگی پا) silva رو در راند دوم 1:16 شکست داد
rousey با سابمیشن tate رو در راند سوم 0:58 شکست داد
browne با ناک اوت barnett رو در راند اول 1:00 شکست داد
miller با سابمیشن camoes رو در راند اول 3:42 شکست داد
poirier با ناک اوت فنی brandao رو در راند اول 4:54 شکست داد
جوایز این رویداد به شرح زیر:
- Fight of The Night: Ronda Rousey vs. Miesha Tate
- Knockout of The Night: Travis Browne
- Submission of the Night: Ronda Rousey
ضمن عرض سلام و خسته نباشید به همه ی هموطنای عزیز خودم
یه خواهشی از مدیر سایت دارم
ممکنه لینک دانلود مسابقاتی که در سایت بروز میشوند را به ایمیلم بفرستید بنا به مشغله ی کاریم ایمیلهامو بیشتر چک میکنم
مثلا ufc 168
ممنون از همکاریتون
به طلا خانوم حق میدم که با حریفش دست نده(به خاطر رنگ موهاش و مدال های طلایی که در جودو داشت این لقب رو بهش دادم!) چون روحیه ی جنگنده و مبارزه طلبی ای که داره رو واقعا ستایش میکنم در بین تمام فایترهای زن در تمام رشته های رزمی بی نظیره این روحیش...جالبه که مثل خیلی از فایترهای دیگه که سعی میکنن کلا مردانه باشن این حس رو با زنانگی قاطی نکرده و در واقع این روحیه رو فقط در مورد مبارزه و اکتگان داره و خارج از مباحث مربوط به مبارزه کاملا یه زنه و یه مادر.
دست دادن ها و روبوسی کردن های بعد از مبارزات یو اف سی هم دیگه از اون شوخی های روزگاره! من واقعا متوجه نمیشم که چرا به یک مبارزه ی تقریبا آزاد که در اون دو نفر به معنای واقعی میجنگن و در معرض بالاترین مخاطرات جسمی قرار میدن همدیگر رو به چشم یک رشته ی ورزشی که باید مهد حرکات فرپلی و جوانمردانه باشه نگاه میکنن! خوش و بش کردن بعد از این مبارزات خشن که بعضا با سرو صورت چاک خورده و زخمی در حال خونریزی انجام میشه از احمقانه ترین سکانس های یو اف سی به شمار میره!
به طلا خانوم حق میدم که با حریفش دست نده(به خاطر رنگ موهاش و مدال های طلایی که در جودو داشت این لقب رو بهش دادم!) چون روحیه ی جنگنده و مبارزه طلبی ای که داره رو واقعا ستایش میکنم در بین تمام فایترهای زن در تمام رشته های رزمی بی نظیره این روحیش...جالبه که مثل خیلی از فایترهای دیگه که سعی میکنن کلا مردانه باشن این حس رو با زنانگی قاطی نکرده و در واقع این روحیه رو فقط در مورد مبارزه و اکتگان داره و خارج از مباحث مربوط به مبارزه کاملا یه زنه و یه مادر.
دست دادن ها و روبوسی کردن های بعد از مبارزات یو اف سی هم دیگه از اون شوخی های روزگاره! من واقعا متوجه نمیشم که چرا به یک مبارزه ی تقریبا آزاد که در اون دو نفر به معنای واقعی میجنگن و در معرض بالاترین مخاطرات جسمی قرار میدن همدیگر رو به چشم یک رشته ی ورزشی که باید مهد حرکات فرپلی و جوانمردانه باشه نگاه میکنن! خوش و بش کردن بعد از این مبارزات خشن که بعضا با سرو صورت چاک خورده و زخمی در حال خونریزی انجام میشه از احمقانه ترین سکانس های یو اف سی به شمار میره!
نقل قول:
نوشته اصلی توسط amir153 [Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]
سلام
امیرجان در مورد روبوسی های بعد از مبارزه ، اصلا باهات موافق نیستم
حتی اوایلِ کار که مبارزات یو اف سی خیلی خشن تر بود ،
اکثر مبارز ها بعد از مبارزه یه دستی می دادن و یه جورایی احترامِ خودشون رو به حریف نشون می دادن
دلیلش هم همونطور که خودت بهتر می دونی به خاطرِ اینه که ریشه ی این ورزش از سبک های مختلف رزمی هست
و توی تمام این سبک ها احترام به استاد و حریف (حتی در مقابل منفورترین رقبا) از ارکان به حساب میاد
چون در غیر این صورت ، شما روحیه ی یک مبارز رو نخواهید داشت ، و هیچ استادِ واقعی به شما چیزی یاد نمی دهد
فقط هرزه ای خواهید بود که در ازای پول و مقام همه رو می خواید له کنید
ریشه ی تاریخی هم داره
البته خوب اگه این درگیری ها الان توی خیابان اتفاق می افتاد ، بین دوتا لات و لوت نه بین دوتا مبارز
و دو طرف بعد از این که همدیگه رو خونی کردن ، شروع به روبوسی می کردن خیلی مسخره بود
اما مبارزها وقتی میان داخل قفس به خاطر مشکلات شخصی یا اختلافات دیگه مبارزه نمی کنن
دلیل اول : یه عنوان و پولی اون بالا هست که همه می خوان بهش دست پیدا کنن
دلیل دوم : اینه که به عنوان یک مبارز خودشون رو بسنجن و سبک های خودشون رو مقایسه کنن
(اصلا فلسفه این ورزش همینه ،
اما متاسفانه خیلی از مبارز ها ، تماشاگران و حتی مسئولان یو اف سی دلیل اول براشون مهم تره)
واسه همینه بعضی ها بعد از مبارزه یه بیلاخ هم به طرف نشون میدن ،
و بعضی دیگه حریفشون رو یه جوری می بوسن که انگار برادر واقعیشون هست
به نظر من نقطه ضعف و قوت یو اف سی هم موارد بالا هست
من خود یو اف سی رو نگاه میکنم به خاطر سبک های مبارزه ای که به کار میره
مثل یک آزمایشگاه رزمی هست
به این خاطر نگاه نمی کنم که کی با کی مشکل شخصی داره
کی قهرمان می شه ، چقدر خون میاد و از اینجور چیزا ، در اصل به عنوان سرگرمی نگاه نمی کنم
فکر می کنم وقتی به زندگی واقعی برگردیم ،
هرکسی باید مهارت های مبارزه داشته باشه ، در همه ی زمینه ها
به قول فالوچی ، زندگی جنگ است و دیگر هیچ .
یا علی
.
با نظر محمود عزیز کاملا موافقم
با تشکر از توجهت اکستریم جان،ببین من منظورم این نیست که ادای احترام به حریف کار درستی نیست بر عکس خیلی هم زیباست اما در شرایطی که این احترام از قبل از اون لحظه ی زنگ پایان مبارزه وجود داشته باشه و حتی قبل از مبارزه مثل سبک های آکادمیک رزمی،کیوکوشین،جودو،تکواند و و...نه اینکه قبل از مبارزه و در اثنای اون خوار مادر همدیگر رو مورد عنایت قرار بدن(از نظر رفتار و الفاظ و حرکات،نه کتک کاری) و بعد بلافاصله بعد از زنگ پایان جی جی باجی بشن! این مسخرس! احمقانس... و ضمنا من موافق این نیستم که یو اف سی یک سبک رزمی و یا حتی یادآور و نماینده ی یکی از سبک های اصیل رزمی و آکادمیک که در اونها احترام به حریف و مبارزه یکی از اصلی ترین ارکان محسوب میشه هست،یو اف سی(و در کل تمام سری مسابقات آزاد) یک سری مبارزات آزاد و با قوانین محدود کننده ی حداقلی هستش که ریشه ی اون خیلی قدیمی تر از تمام سازمان های ترکیبی امروزه که شما درست اشاره کردید که هدف از ابداع اونها سنجش کارایی سبک های مختلف رزمی در مقابل همدیگس،اما به هر حال اینها یک سری مسابقات هستند که به هیچ سبک خاص و آکادمیک که اصلا با استناد بر قوانین خود سبک و آموزش ها ادای احترام رو بر هنرجوها واجب میکنه تعلق ندارند و با اینکه ادای احترام به حریف زیباست اما به همین دلیلی که عرض کردم در اینطور مسابقات واجب و مورد انتظار نیست...ریشه ی مبارزات آزاد و بدون قانون بر میگرده به کشور ژاپن و چین باستان که هر ساله مسابقاتی رو برگزار میکردند که داوری در اون وجود نداشت و حتی کشته شدن یکی از طرفین مبارزه در اون تاثر انگیز نبود! طبیعتا احترام هم جایی نداشت چرا که اشخاصی که وارد این مبارزات میشدن باکی از کشتن حریف نداشتند پس احترام بی معنی بود چون یک جنگ بود به هر قیمت نه یک آزمون ساده و یک محک استعدادها! mma هم با اینکه با این هدف پایه گذاری شد اما واقعا اون چیزی که باعث جذب تماشاگران و مطرح شدنش به عنوان پرطرفدارترین رویداد رزمی(نه ورزشی!) شد همون خشونت و آزادی حداکثری و عدم وجود داور برای جدا کردن مبارزین و پایان یافتن مبارزه قبل از دیده شدن یه آسیب جدی و پرهیجان بوسیله ی ضرباتی که در رشته های ورزشی ممنوعه بود! با اینکه هدف ابتدایی بصورت شماتیک اون چیزی بود که شما هم بهش اشاره کردید اما خواسته یا ناخواسته همون حالت جنگ واقعی و بدون قانون(نه یه مسابقه ی ورزشی و محک توانایی ها) باعث معروفیت و پرطرفدار شدن این رویدادها شد و الان به اینصورت در اومده که برای دلخوشی اولیای امور و قانون گذاران کشور سعی کردن بهش رنگ و بوی ورزش بدن که به نظر من هنوز هم اینطور نیست...چون ذات ورزش و سبک های مبارزه ای ورزشی مثل کاراته،جودو،تکواندو و غیره با مسابقات آزاد کاملا در تضاد و مغایرته...در یک مسابقه ی کاراته یا جودو یا تکواندو و کشتی شما هرگز کل کل قبل از مبارزه با این الفاظ و ادبیات مرسوم در یو اف سی و خشم و عصبانیت نمیبینید و یک رفتار مملو از ادب از قبل مبارزه تا بعد از اتمام مبارزه رو شاهد هستید و در کل هدف همون محک خوردن استعداد و توانایی افراد در اون هنر رزمی هستش نه ایجاد یک فرمانروایی قدرت و دوره ی بی رقیب بودن اما در مبارزات آزاد و یو اف سی همونطور که میبینید هدف اعلام قدرت در سطح جهانیه و اینکه طرف ثابت کنه تو مبارزه ی تمام عیار و یه جنگ تن به تن حریف نداره نه فقط در یک رشته ی ورزشی و یک سبک رزمی...در یو اف سی به قهرمان سنگین وزن میگن: !baddest man on the planet (بدترین مرد روی سیاره) و اکثر مبارزان کل کل کتک زدن و له و لورده کردن همدیگرو دارن و طرز و طریق ابراز این احساسات و کری هاشون اصلا در حد و حدود یک به قول شما رویداد محک گونه ی ورزشی و مسالمت آمیز نیست و در کل وجنات این مبارزات و حواشی اون کاملا نشون میده که این یه مبارزه و جنگه جدیه نه یه رویداد ورزشی و دوستانه و مبارزان تا قبل از اون زنگ پایان مبارزه هیچ روی خوشی به هم نشون نمیدن حتی در فاصله ی بین راندهای آخر! اما به یک باره با شنیدن این زنگ همون اشخاصی که حتی تو وزن کشی کله به کله ی هم میزدن یا حتی بعد از تموم شدن راند یه ضربه ی اضافی میزدن و با خشم و نفرت رفتار میکردن با هم جی جی باجی میشن و به قول شما برادر میشن! خب عزیز من قبول کن این مسخره و خنده داره!
و دلیل آخر که نشون میده یو اف سی با یه مبارزه ی ورزشی که هدفش صرفا محک خوردن توانایی های فنی افراده خیلی فاصله داره بالا بودن مخاطرات و بی حفاظ بودن بدن در مقابل ضرباته...اگر صرفا هدف محک خوردن توانایی ها بود نه آسیب رسوندن پس مثل تکواندو باید کلاه یا ضربه گیرهای بدن و پا استفاده میشد یا قوانین محدود کننده ی ضد آسیب دیدگی وجود داشت مثل کاراته که شما فقط حق نشون دادن ضربه به صورت رو دارید نه تماس و ضربه ی سنگین،پس حالا که مشخص شد هدف آسیب رسوندن جدی و جنگ واقعیه انصاف بدید که احترام به حریف در حد رشته های آکادمیک بی معنیه و نباید مورد انتظار باشه.
حتی اگر به تمام دلایلی که عرض کردم نخوام فکر کنم و توجه داشته باشم باز هم با دیدن این صحنه های قبل زنگ و بعد از اون یه حس درونی از اینکه احمقانس بهم دست میده!
در کل فکر میکنم با اینکه ادای احترام نه فقط به مبارز مقابل بلکه به انسان مقابل زیبا و پسندیدس اما تو این قبیل مبارزات نباید از افراد انتظار یک احترام مسابقات کیوکوشین رو داشت و همین که روندا روزی بعد از مبارزه از توانایی های فنی حریفش تعریف کرد(خلاف اون جملات قبل از مبارزش که میگفت میشا تیت کشتی گیر دبیرستانیه و سطح فنی حریفش رو تحقیر میکرد) برای ادای احترام کفایت میکرد و نباید تماشاگرها به خاطر دست ندادن و بقل نکردن حریف هووش میکردن.
.
سلام دوباره
امیر عزیز شما اطلاعاتتون خیلی از من بیشتره و از بحث کردن باهات خیلی لذت می برم و چیزهای جدیدی یاد می گیرم
...
اول از همه بگم که توی پست قبلی سعی داشتم بگم که اساس احترام گذاشتن در یو اف سی تقلبی نیست و واقعیه
یه ذره از بحث خارج شدیم رفتیم توی این که یو اف سی آیا ورزشه یا نه ، مبارزات MMA در اصل بُکش بُکش بوده و ...
که یه سری هاش توی پستی که دادم جوابش هست ،
مثلا چرا یو اف سی مسائل ایمنی و قوانین بیشتری قرار نمی ده
که همه برمی گرده به علایق تماشاگران و درآمدزایی سازمان
ریشه مبارزات یو اف سی و هنرهای رزمی ترکیبی
ریشه ی هنر های رزمی ترکیبی برمی گرده به سبک پانکریشن که از ضربات دست و کشتی بهره می بره
اما مبارزات یو اف سی همونطور که می دونی در واقع از مبارزات خانواده گریسی در اوایل قرن نوزدهم ریشه گرفته
اون زمان این خانواده چه کار میکرد ، اونا مبارزهای جوجیتسوی خودشون رو در مقابل مبارزان دیگه قرار می دادن
(البته اون موقع اسم سبکشون والی تودو بود که توش فول کنتاک با قوانین محدود انجام می شد ،
البته مبارزها هم از فنون رشته های دیگه استفاده می کردن ، روشی که الان در یو اف انجام می شه)
تا سبک خودشون رو ثابت کنند ، چیزهای جدید به سبکشون اضافه کنند ، درگیری ها به خاطر خشم و خصومت نبوده
حتی قبل از خانواده گریسی هم کسی نمی خواسته حریفش رو بکشه ،
چون مبارزه بین سبک ها بوده و توی اکثر این سبک ها (اگه نگیم همه) احترام به حریف خیلی مهم بوده
اصلا رسمی هست که توی تمام سبک های مبارزه انجام می شده ، در مورد کاراته و تکواندو و... صحبت نمی کنم
هزاران ساله که این احترام ها پابرجاست ، چون دو مبارز به همدیگه یاد می دن و از هم دیگه یاد میگیرند
مثل سبک شائولین که توسط راهبه ها انجام میشه ، هرچقدر هم دیگه رو بدون محافظ بزنن در آخر احترام رو فراموش نمی کنن
حالا این که مبارزات یو اف سی ورزش هست یا نه ؟ ، دیدگاه ها متفاوته ،
و اکثرا دیدگاه سرگرمی و شاخه های سرگرمی رو مدنظر دارن مثلِ هیجان متاثر از خشونت و ...
مثل شما امیرِ عزیز
ولی همینجور که گفتم به دنبال خشونت ، جذابیت و سرگرمی نیستم ، و فقط مبارزه برام مهمه
اگه بخوام سرگرم بشم فیلمای آلپاچینو رو نگاه می کنم ، بیشتر هم لذت میبرم
احترام ها واقعیه و یا درگیری های غیر از مبارزه
چرا یه مبارز باید بعد از بردنِ مبارزه فیلم هندی بازی کنه و بر خلافِ حرکات قبل از مبارزش بیاد به حریفش احترام بزاره
اگه بیاد یه بازویی هم نشون بده که به شخصیتش بیشتر میخوره
به نظر من کل کل ها ، درگیری ها ، چپ چپ نگاه کردن ها و ... نمایشه
چرا یو اف سی و مبارزها می گن این یه ورزشه ولی مثل ورزش هایی که نام بردی عمل نمی کنن
چرا یو اف سی این رفتار هارو اگه واقعیه ممنوع اعلام نمی کنه
دلیلش تماشاگران هستن ، اکثریت تماشاگران ، حداقل بیش تر از 90 درصدشون ،
این مسابقات رو به عنوان سرگرمی می بینن
وقتی صحبت از سرگرمی بشه مردم درگیری ها و خصومت های واقعی می خوان (نه فقط مبارزه)
هر چقدر مردم بیشتری نگاهت کنن و بهت توجه کنن ، یعنی شهرت بیشتری در انتظارته
و نتیجه اش میشه درآمد بیشتر هم برای مبارز و هم برای یو اف سی
البته بحث حقوق مبارز در ازای زحمتی که میکشه جداست
متاسفانه الان تا حدی این نمایش عادی و تکراری شده
که بعضی از مبارزان علاوه بر بازی های قبل از مبارزه بعد از آن هم به این بازی ادامه می دن
و تا جایی پیش رفته که این بازی ها هم برای مبارزها و هم برای تماشاگران شکل واقعی گرفته
دقیقا یکی از دلایل ایجاد برنامه ی The Ultimate Fighter به غیر از استعدادیابی همینه
... در کل حرفت از دید یک تماشاگر منطقیه ، که اگه آخرش احترام میذارن چرا قبلش بی احترامی می کنن ؟
. جواب امیر عزیز (با اجازه - البته اگه خواستی جواب هارو اصلاح کن) :
- ادای احترامشون قلابیه ، چون در اصل می خوان سر به تن همدیگه نباشه ،
و این از خواص مسابقات هنرهای رزمی ترکیبیه و ذات این مبارزات اینجوریه
. جواب من :
- احترام واقعیه ، چیزی که واقعی نیست ، درگیری های اضافه هست که فقط برای جذابیت بیشتر چاشنی می شه
برای انتقال حس خشونت بیشتر و در نتیجه هیجان ،
البته یو اف سی سالهاست جلوی این اعمال رو نمی گیره چون به نفعشونه
حتی از زمان تاسیس
سازمان های دیگه ی هنرهای رزمی ترکیبی هم برای پیشرفت خودشون ،
قانونی علیه این اعمال در اصل نمایشی در نظر نمی گیرن
.
بسیار بسیار زیبا پاسخ دادی و باید بگم که نثرت رو جدا دوست دارم و از اطلاعات مفیدت هم خیلی استفاده کردم اما متاسفانه یا من نتونستم خوب منظور و لب مطلبم رو برسونم یا شما چون من زیاد حرف زدم و صحبتم طولانی و خسته کننده شد صحیح متوجه منظورم نشدی!
اول اینکه درک شما از هدف من از دیدن مبارزات یو اف سی با واقعیت کمی(نمیگم خیلی خیلی!) فاصله داره،سرگرمی هم جزو این اهداف هست اما نه اولیش یا حتی دومیش،اولین دلیل من برای تماشای این آموزشگاه بزرگ مبارزه یادگیریه،چون با اینکه کمی شکم آوردم و تنبل شدم هنوز هم از مبارزه کردن(عملا) لذت میبرم! به نظر من کلاس مبارزه با کلاس هنر رزمی زمین تا آسمون متفاوته و مشاهده(در این سطح بالا و اعلای فنی) به تنهایی جدا از تمرینات فیزیکی و متمادی سالیان دراز و حتی انجام مبارزه ی واقعی،تو ایجاد حس مبارزه و احساس نیاز برای ارتقای سطح فنی و کسب تجربه در شرایط مبارزه و درک کاربردی فنون بسیار موثره. دلیل دوم من هدف شماست،یعنی تماشای مبارزه فارغ از اینکه چه شخصی پیروز میشه و چه شخصی شکست میخوره(با اینکه به هر حال در این بین به مبارزهایی بیشتر از بقیه علاقه دارم به دلیل سبک مبارزه ی مورد علاقم،نه تعصب روی یک مبارز) اما نه برای دیدن خصومت افراد و خشونت ها و بداخلاقی ها! اگر پست من راجع به سیلوا و حرکاتش در مبارزه رو به یاد داشته باشی حتما میدونی که من در اون پست به وضوح این رفتارهای تماشاگر عام پسند و هیجان انداز و حاشیه ایه این مبارز رو محکوم کردم و به تفصیل شرح دادم که اینها نقاط ضعف یک مبارز هستند و از نظر افراد فنی به هیچ عنوان پذیرفته و زیبا نیستند و فقط مورد پسند تماشاگر عام هستند اونوقت شما بنده رو هم جزو تماشاگر عام حساب کردی محمود جان!؟
اما دلیل سوم من بله سرگرمی و لذت هیجانی از تماشای مبارزات یو اف سیه(اما باز هم ضربات سنگین و مبارزه ی حرفه ای با محدودیت کم و ناک اوت های زیبا نه دشمنی و کل کل افراد!)
و اما مفهوم پست های قبلی من که به خوبی رسونده نشده،به هیچ عنوان من عرض نکردم که ادای احترام ها در یو اف سی قلابیه یا خلاف میل باطنی مبارزانه! فقط گفتم که مسخرس! چون نه تنها ادای احترام ها واقعیه بلکه فکر میکنم کل کل ها و بداخلاقی ها هم برخلاف نظر شما واقعیه و به این دلیل مسخرس
یو اف سی درآمدزا و تجارت هم هست اما نمایش کشتی حرفه ای(چیزی که به اشتباه به نام کشتی کج میشناسن امروز) نیست محمود جان،سازمان یو اف سی کوچکترین فشاری برای انجام کل کل ها و بداخلاقی ها روی فایترها اعمال نمیکنه به علاوه خود مبارزات به قدری جذاب هست که برای جذب تماشاگر و پی پر ویو بیشتر نیازی به فیلم بازی کردن اون هم از نوع خصومت و کل کل دروغی نباشه،همونطور که سابقا به عنوان مثال مسابقات k-1 بدون اینکه کل کل خشن و دنباله دار بین فایترهاش داشته باشه با اینکه از نظر فنی و جذابیت خود مبارزه بسیار پایین تر از سطح یو اف سی بود اما جزو پرطرفدارترین رویدادهای رزمی جهان بود.
اگر تجربه ی مبارزه ی بدون حفاظ و آزاد(مثل مبارزات زیرزمینی و غیر رسمی کیک بوکسینگ یا موی تای در کشور ما) رو داشته باشی حتما میدونی که این شکل مبارزه خواه ناخواه کل کل میاره و شما هرچقدر هم فرد مودب و متسلط بر نفس باشی هرگز نمیتونی احساسی مثل یه مبارزه ی در امنیت نسبی که ضربه ی سنگین و آسیب رسان دریافت نمیکنی به حریفت داشته باشی و قبل مبارزه و در اثنای اون حس نفرت از کسی که میخواد به تو آسیب برسونه و براش مهم نیست که ضربه هاش چه اثری روی صورت و اعصابت میذاره(با اینکه رشته های رزمی پر از شعارهای تکراری و نخ نمای جوانمردی و مبارزه ی ورزشیه) کاملا طبیعیه. حرف من این نبود که میخوان سر به تن هم نباشه،این بود که هدفشون و ترجیحشون یه برتری فنی و تاکتیکی ساده و بدون آسیب جدی به حریف نیست،بلکه ترجیحشون به ناک اوت و ترکوندن حریفه!
بنابراین با توجه به نوع و جنس مبارزات اصلا بوجود اومدن کل کل و تا اندازه ای خشونت قبل از مبارزه حتمیه چه رسد به واقعی،احترام تمام افراد هم واقعیه ولی مسخره،اما در این بین هم هستند معدود افرادی که به هیچ وجه ادای احترام بعد از زنگشون مسخره نیست مثل جورج سنت پیر که قبل از مبارزه هم احترام حریف رو به زیباترین شکل حفظ میکرد حتی زمانی که حریف آیندش در حضور هزاران تماشاگر استادیوم پشت میکروفون جو روگان واسش کری خوند و سعی کرد تضعیفش کنه،احترام بعد از مبارزه ی این افراد مسخره نیست و زیباست.
پس حرف اول من این بود که این احترام واقعی اما مسخرس،و اما حرف دوم این بود که به دلیل همین نوع مبارزات و هیجانات وارده و فشارهای موجود برای فایتر نباید احترامی بسیار درخور سبک آکادمیک رزمی بعد از مبارزه از طرفین مورد انتظار باشه(اما نه اینکه به قول شما بیلاخ یا بازو به هم نشون بدن! من هرگز همچین کاری رو طبیعی ندونستم نمیدونم از کجا برداشت کردین!) و اضافه کردم که روزی احترامی در حد حریفش ادا کرد و از توانایی های فنی اون تعریف کرد و مبارزه ی اون رو ارج نهاد و همین احترام هرچند کوچک کافی بود و نباید توسط تماشاگرها هوو میشد.
من از احترام متنفرم مثلا کاریکه لسنر بعد از برد فرانک میر کرد رو خیلی دوست دارم من اگه ببرم حریف رو از نظر شخصیتی له میکنم
[/QUOTE]
سلام
امیرجان بنده قصد جسارت نداشتم ، با توجه به اون پستتون احساس کردم دیدتون اینجوریه
معذرت از این که پیش داوری کردم
یه ذره صبر کردم تا شاید بقیه دوستان هم وارد بحث بشن
ولی خوب توی تاپیکِ اخبار نمیشه انتظار بحث چند نفره رو داشت
انشاالله در آینده اگه تونستم ، در مورد همین مباحث مقاله می ذارم تا بحث ها هم به یه جایی برسه
...
" یو اف سی درآمدزا و تجارت هم هست اما نمایش کشتی حرفه ای(چیزی که به اشتباه به نام کشتی کج میشناسن امروز) نیست محمود جان،سازمان یو اف سی کوچکترین فشاری برای انجام کل کل ها و بداخلاقی ها روی فایترها اعمال نمیکنه به علاوه خود مبارزات به قدری جذاب هست که برای جذب تماشاگر و پی پر ویو بیشتر نیازی به فیلم بازی کردن اون هم از نوع خصومت و کل کل دروغی نباشه،همونطور که سابقا به عنوان مثال مسابقات k-1 بدون اینکه کل کل خشن و دنباله دار بین فایترهاش داشته باشه با اینکه از نظر فنی و جذابیت خود مبارزه بسیار پایین تر از سطح یو اف سی بود اما جزو پرطرفدارترین رویدادهای رزمی جهان بود. "
امیر عزیز فراموش نکن که کل کل ها و بداخلاقی ها ،
جذابیت مبارزه و صحنه های اکشن رو برای اون اکثریت تماشاگر چند برابر می کنه
بعد نگفتم همه ی بد اخلاقی ها دروغیه ،
گفتم که به خاطر خواست یو اف سی ، مبارزها این دعواها رو خیلی جدی گرفتن
(با گذشتِ زمان شدیدتر هم شده و می شه)
در مورد این که یو اف سی شباهتی به سازمان های کشتی حرفه ای نداره ، باهات مخالفم
اتفاقا این سازمان ها در نهایت یک هدف رو دنبال می کنند -> درآمدزایی
سازمان های کشتی از کشتی کچ (کشتی گرفتن) فاصله گرفتن و به ساخت استار پرداختن
استار ها موردِ عنایت و پرستشِ هوادارا قرار می گیرن
و در نتیجه حجم عظیمی از پول رو به سمت مالکان سرازیر می کنن
یو اف سی هم به دنبال ساخت ستاره هست و عاشق مبارزهایی هستن که به دنبال ستاره شدنن
در آینده هم دیگه به ورزشکارهای یو اف سی نمی گن 'مبارز' می گن 'سوپراستار' (توی دلشون:)
در حال حاضر هم شاهدیم که خیلی از مبارز ها به این سمت دارن میرن که نمایش عالی بدن
چه داخل مبارزه چه خارج ، نمی خوان مبارزه ی عالی بکنن (به عنوان یک مبارز)
البته بدون شک داخلِ یو اف سی مخالفانی در برابر این ایده وجود داره ،
واسه همینه که از مبارز هایی مثل کین ولاسکاز و مخصوصا جی اس پی خوشم میاد
اگر از داناوایت بپرسید که دوست داره ولاسکاز قهرمان باشه یا لزنر ،
بدون شک در درون (نه اون چیزی که در بیرون به نمایش میزارن) با تمام وجود طرفدارِ لزنره
چون لزنر جدا نمایش عالی ارائه می ده (نه مبارزه ی عالی)
...
" اگر تجربه ی مبارزه ی بدون حفاظ و آزاد(مثل مبارزات زیرزمینی و غیر رسمی کیک بوکسینگ یا موی تای در کشور ما) رو داشته باشی حتما میدونی که این شکل مبارزه خواه ناخواه کل کل میاره و شما هرچقدر هم فرد مودب و متسلط بر نفس باشی هرگز نمیتونی احساسی مثل یه مبارزه ی در امنیت نسبی که ضربه ی سنگین و آسیب رسان دریافت نمیکنی به حریفت داشته باشی و قبل مبارزه و در اثنای اون حس نفرت از کسی که میخواد به تو آسیب برسونه و براش مهم نیست که ضربه هاش چه اثری روی صورت و اعصابت میذاره(با اینکه رشته های رزمی پر از شعارهای تکراری و نخ نمای جوانمردی و مبارزه ی ورزشیه) کاملا طبیعیه. حرف من این نبود که میخوان سر به تن هم نباشه،این بود که هدفشون و ترجیحشون یه برتری فنی و تاکتیکی ساده و بدون آسیب جدی به حریف نیست،بلکه ترجیحشون به ناک اوت و ترکوندن حریفه!بنابراین با توجه به نوع و جنس مبارزات اصلا بوجود اومدن کل کل و تا اندازه ای خشونت قبل از مبارزه حتمیه چه رسد به واقعی،احترام تمام افراد هم واقعیه ولی مسخره،اما در این بین هم هستند معدود افرادی که به هیچ وجه ادای احترام بعد از زنگشون مسخره نیست مثل جورج سنت پیر که قبل از مبارزه هم احترام حریف رو به زیباترین شکل حفظ میکرد حتی زمانی که حریف آیندش در حضور هزاران تماشاگر استادیوم پشت میکروفون جو روگان واسش کری خوند و سعی کرد تضعیفش کنه،احترام بعد از مبارزه ی این افراد مسخره نیست و زیباست.
پس حرف اول من این بود که این احترام واقعی اما مسخرس،و اما حرف دوم این بود که به دلیل همین نوع مبارزات و هیجانات وارده و فشارهای موجود برای فایتر نباید احترامی بسیار درخور سبک آکادمیک رزمی بعد از مبارزه از طرفین مورد انتظار باشه(اما نه اینکه به قول شما بیلاخ یا بازو به هم نشون بدن! من هرگز همچین کاری رو طبیعی ندونستم نمیدونم از کجا برداشت کردین!) "
-
اول یه داستانی بگم
یه آدم هندی هست که تندترین فلفل ها رو می خوره و بعد می ره زمین کشاورزی عین فرفره کار می کنه
یه آدم ایرانی هم هست که فلفل سبز می خوره و بعد فحش و فحش کاری و در و دیوار گاز گرفتنش شروع میشه
یه مبارزِ سطح بالا مثل اون آدم هندیه هست ،
که با تمرین و تکرار واکنش های بعد از فلفل خوردن رو می تونه کنترل کنه و ازش استفاده کنه
-
بله امیرجان در سبک هاپکیدو ، تجربه ی مبارزه داشتم که آخرش تسلیم شدم ،
روی زمین حریفم با وجود وزنِ بیشتر رفته بود رو _خمام
و من نمی دونستم که باید به داور بگم ، واسه همین تسلیم شدم
برمی گرده به 5 سال پیش
اینجور نیست که خواه ناخواه کل کل بیاد سراغت
استرس و فشار مبارزه روی همه وجود داره ، اما تفاوت این جاست :
توی ورزش های رزمی کسی به درجه ی مبارز می رسه ، و در مبارزه های سطح بالا اجازه ی شرکت پیدا می کنه
که بتونه از این فشار و جو استفاده ی درست کنه
نه با درگیری و کل کل واقعی با حریف ، انرژی به دست اومده رو هدر بده
بلکه با حفظ کردن این نوع انرژی و انتشارش در زمان مناسب در حین مبارزه ، مثل یک مبارز عمل می کنه
این تفکر هست که به مبارز ، آزادی عمل و آزادی ذهنی می ده
چون اگه شما این فشار رو به خشم از اون نوعش تبدیل کنید
نتیجه اش می شه از دست دادن تمرکز ذهنی و حتی تعادل جسمی
ولی در یو اف سی می بینیم که این درگیری ها روی عملکرد اکثرِ مبارز ها تاثیر نمی ذاره ، چون واقعی نیست
و اون هایی هم که تاثیر می ذاره ، یعنی بله درگیری هاش واقعی بوده
که در این صورت باید اسم مبارز رو از روی این نوع ورزشکار های یو اف سی برداشت
یا شاید باید نام یو اف سی رو از کنارِ نامِ هنر های رزمی ترکیبی برداریم
و بشه نمایش سرگرمی یو اف سی ، جای مکمن خالی
---
داشتم برای اخبار دنبال عکس می گشتم ،
که یه نقل قول از آخرین امپراطور به چشمم خورد که یه جورایی مناسبت هم داره
[Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]
" من هیچ وقت خودم رو باد نمی کنم
و یا خودم رو غضبناک نمی کنم
مثل بعضی از ورزشکارانِ جوانمرد .
فکر میکنم که اون نفر برتر باید
با حریفش با احترام زیاد رفتار کنه . "
.
.
نمیدونم باور میکنی یا نه،اما با توجه به آواتارت،امضات و صحبت های این چند روزت راجع به مبارزه مطمئن بودم که یه سبک ذن و از نظر درونی و هماهنگی انرژی پردستور مثل وینگ چون یا هاپکیدو کار میکنی!
راستشو بخوای من تجربه ی کار کردن تو سبک های شرقی و بر پایه ی این مسائل رو ندارم و البته اعتقاد زیادی هم به این نوع آموزش(برای مبارزه ی آزاد و فول کنتاکت نه هنر دفاعی و تکنیک های مقابله با موقعیت های غیر حرفه ای روزمره) و کاربردی بودنش تو یه مبارزه ای مثل مبارزات یو اف سی ندارم بنا بر این فکر میکنم بحث ما راجع به مسائل روحی مبارزه به نقطه ی مشترکی نمیرسه. شما طبق آموزه ها و گرایشات روحی شخصی خودت توجه خاص به مبارز آرمانی بودن و بخش درونی مبارزه داری که بسیار هم محترمه اما من بیشتر توجهم معطوف به بخش بیرونی مبارزه ست و البته در این میان از فاکتورهای روحی مثبت که تو عملکردم در مبارزه موثر و مفیده هم استفاده میکنم و با حرفت کاملا موافقم که خشم و عصبانیت(در حین مبارزه) آفت تمرکز و آمادگی برای اجرای تاکتیکه و صحبت من هم این نبود که این مبارزها در حین مبارزه عصبانیت و خشم دارن،عرض کردم شما تو یک چنین مبارزه ی کامل و بی حفاظی(که البته مسابقات هاپکیدو چه سمی کنتاکت و چه فول این خصوصیات رو نداره اما الان مجال بحث راجع به اون نیست!) نمیتونی اون حسی که در یک مبارزه ی در شرایط امنیت نسبی به حریفت و مبارزه داری داشته باشی و خواه ناخواه در زمان آماده سازی خودت برای مبارزه و در حواشی پر استرس و مطبوعاتی قبل از اون دچار حس کل کل و کری و حریف طلبی و این مسائل میشی و اصلا احساس نیاز میکنی به یک چنین آلترناتیوی که روحیت رو برای مبارزه آماده کنه،البته گفتم که باز هم استثناهایی وجود داره و افرادی(که عموما هم سبک پایه ی اونها رشته های بسیار قانونمند از نظر شخصیتی و ذن است مثل کیوکوشین) هستند که از نظر روحی بسیار مسلط و قوی هستند و برای کسب روحیه نیازی به این حواشی ندارن و این رفتارهارو ازشون نمیبینیم مثل همون جی اس پی که گفتم در پست قبلی اما این مربوط به اقلیت فایترهاست و اکثر مبارزها برخلاف تصور شما اونقد وارسته! و آرمانی نیستند و نیاز دارن به این مسائل،به هر حال به نظر من این کل کل های حاشیه مبارزات حالا چه به دلیل فشارها و استرس ها بوجود میاد یا هر فاکتور دیگه برای بالا رفتن روحیه ی خود فایتر و بالا بردن حس جنگندگی فایتر مفیده و اتلاف انرژی و بیهوده نیست اما اگر به داخل اکتگان بکشه و به قول شما تبدیل به عصبانیت و خشم حین مبارزه بشه نتیجش میشه مبارزه ی اول سیلوا و وایدمن.
اگر حرفم رو راجع به طبیعی بودن و خواه ناخواه بودن بوجود اومدن کل کل و کری خوندن قبل از یه مبارزه ی واقعی(نه کاراته،تکواندو،بوکس آماتور،هاپکیدو و حتی کیک بوکسینگ تحت قوانین فدراسیون تو ایران) قبول نداری یه نظر به گذشته های خیلی دور بشر بندازین زمانی که تو جنگ های باستان مبارزه های تن به تن در میگرفت! تا متوجه بشین تاریخ این رفتار قبل از مبارزه چقدر قدیمی و غریزیه. درسته محمود جان این واکنش از مبارزان بسیار وارسته و روی نفس کار کرده سر نمیزنه اما این مبارزها بیشتر مال فیلمهای بروس لی و شائولین هستن نه واقعیت!
واقعیت مبارزه با اون چیزی که فیلم های شائولین و آموزه های مدون سبک های سنتی ارائه میدن کاملا متفاوته،آموزه ها و سنت های اصیل رزمی شرقی صد در صد آمادگی جسمانی فرد رو در خدمت روح و وارستگی و رسیدن به خصائل والای انسانی میخوان نه الزاما شرکت در مسابقات بین المللی و کسب عنوان قهرمانی و در واقع نفس و ماهیت خود مبارزه و جنگ. من هیچ وقت از مبارزه کردن یا فراگیری تکنیک های رزمی دنبال وارستگی نبودم و فقط آمادگی جسمانی و خود مبارزه کردنو دوست داشتم.
به هر حال اینها همه دیدگاه ها،اهداف و سلیقه های مختلف برای انجام کارهای مختلفه و به نظر من لزومی هم نداره که این بحث به جای خاصی برسه و نقطه ی مشترکی داشته باشه! هر کس افکار خاصی داره و اهداف خاصی رو از هر چیزی دنبال میکنه و راهی که میره و دانسته ها و روش هایی رو که استفاده میکنه لزوما نباید امیر یا محمود هم تایید کنن!
حرفهام بازم خیلی زیاد شد اما در مورد مقایسه ای که از سازمان UFC و WWE داشتی حیفم اومد توضیح ندم!
گفتی که موافق حرفم نیستی که یو اف سی شباهتی به سازمان نمایش کشتی حرفه ای نداره اما من نگفتم شباهتی نداره،عرض کردم یو اف سی نمایش کشتی حرفه ای نیست محمود جان(یعنی مثل اون یه نمایش از پیش تعیین شده و فیلمنامه نیست که بازی کنن بازیگرهاش اما نه اینکه مطلقا با سیاست های سازمانشون اشتراکاتی نداشته باشه)
بله هدف مدیران و صاحبان سازمان یو اف سی هم اقتصادیه اما اصلا موافق نیستم که فایترهایی در یو اف سی هستن که به دنبال ستاره شدن هستن(یعنی دوست دارن مثل کشتی گیرای wwe بچه های 10/15 ساله تیشرت های مزین به عکسشونو تن کنن و حرکات مخصوص و اداهای فایتر مورد علاقشونو در بیارن!) اصلا اینطور نیست محمود جان!
الان امروزه روز کمتر کسی هست که ندونه کشتی کج یه فیلم اکشنه نه مسابقه و مبارزه حتی خود طرفداران پر و پا قرصش،اما چرا هنوز میرن و بلیطشو میخرن؟ چون این هم یه نیاز تماشاگره و اصولا تماشاگر علاقمند به اکشن و رزمی نباید که حتما فایت واقعی رو تماشا کنه! اگر اینطور بود پس هیچکس نباید فیلم های سینمایی رزمی رو میدید دیگه درسته؟ کشتی کج هم یه فیلم یا سریال رزمی دنباله داره و البته زنده که فقط فاکتورهای تماشاگر پسندش کمی امروزیه و مطابق با میل نوجوان ها و جوانهای امروزیه. حالا نکته ای که میخوام عرض کنم چیه،اینکه هر سازمانی به یک نیاز خاص مخاطب پاسخ میده و لزومی نداره که به امید سود بالاتر وارد حیطه ی کاری همدیگه بشن،همونطور که دیدن فیلم زنده ی اکشن نیاز هیجان انگیز خیلی هاست،دیدن یه مبارزه ی واقعی که یک دنیا زیبایی تکنیکی و تاکتیکی رزمی رو در خودش جای داده هم درخواست خیلی هاست. و یو اف سی امروز به شایستگی داره به این نیاز پاسخ میده و اونقد مخاطب خاص خودش رو داره و از نظر اقتصادی هم با همین سیاست قویه که برای یک مبارز که حتی مبارزه رو واگذار کرده پاداش های میلیونی(البته به واحد پول ما حساب کنی میلیاردی!) میده به عنوان مثال اندرسون سیلوا برای مبارزه ی اولش با وایدمن مبلغ 600,000$ و برای دو راند مبارزه ای که در UFC 168 مقابل وایدمن انجام داد و باخت مبلغ 1,600,000$ دریافت کرد!!! این در حالیه که اگر تو نت یه سرچ بزنین راجع به دریافتی سوپراستارهای wwe متوجه میشین که رکورد دار دریافت ها تریپل اچ با سالی دو میلیون دلار بوده و بعد استارهایی مثل جان سنا،آندرتیکر،شان مایکل و بیگ شو سالی یک میلیون دلار،با این تفاوت که تعداد نمایش هایی که یه استار در wwe در طول سال داره خیلی بیشتر از مبارزان یو اف سیه که در سال دو یا نهایتا چهار مبارزه انجام میدن.
پس به نظر شما چرا سازمانی که در حال حاضر از نظر مالی بسیار قویه و کاملا حرفه ای پاسخگوی نیاز قشر تماشاگر خاص خودشه و در این راه تمام سازمان های سبک خودش رو(strikeforce,wec,pride,bellator,dream و...) هم جا گذاشته و برخی رو هم ورشکست یا ادغام کرده باید تغییر سیاست بده و تمام اعتبار بیست ساله ی خودش رو در دنیای رزمی به باد فنا بده؟
اگه تو همین سایت خودمون هم دقت کنین میبینین که طرفدارهای فایترهایی مثل لزنر عمدتا همون طرفدارای کشتی کج هستن و همون عمده تماشاگران هیجان دوست،یو اف سی تماشاگرهای خودش رو داره محمود جان که چهارده هزار نفری لزنر رو هوو میکردن حتی وقتی کمربند قهرمانی سنگین وزن یو اف سی دور کمرش بود،نه فقط زمانی که قهرمان محبوبشون رندی کوتور رو شکست داد،بلکه تو تمام مبارزاتی که در یو اف سی انجام داد.
دانا وایت علاقه ای به قهرمانی لزنر نداشت چون مخاطب یو اف سی علاقه ای به مبارزش نداشت و بیرون رفتن زودهنگامش از یو اف سی هم به همین دلیل بود نه مصدومیت یا بهانه های دیگه.
در کل محمود جان در یو اف سی مبارزه ی خوب با نمایش خوب دوتا چیز جدا از هم نیست و واسه مخاطب یو اف سی که برای دیدن مبارزات نخبه های رزمی جهان پول میده مبارزه ی خوب ارائه دادن مساوی نمایش خوب ارائه دادنه.
سلام
در مورد پست اولت اگه بخوام نظرم رو بگم باید همون حرف های قبلیم در مورد درگیری های قبل از مبارزه رو تکرار کنم
که البته همه ی اون حرف ها با توجه به سبک های پایه ای هست که در مبارزات یو اف سی ترکیب می شن
که به عنوانِ هنر های رزمی ترکیبی شناخته می شه
اما یه سری توضیحات کلی بدم تا دیدگاه خودم رو کاملا روشن کرده باشم
همه می دونیم که هدف اصلی یو اف سی ورزشی رقابتی ، ایجاد حس خشونت و در نتیجه ایجاد سرگرمیه ،
هدف مبارزات ام ام ای هم در اصل و ریشه تقابل بین سبک هاست و اینکه کدام ترکیب ، کارایی بیشتری داره
واسه همینه که بعضی ها با این هدف یو اف سی رو نگاه می کنن
اگر هدف اول رو در نظر بگیریم در این صورت حرف شما امیرِ عزیز درسته
اما اگر هدف دوم رو درنظر بگیریم در این صورت اون حرکات خشونت آمیز ، هیچ معنا و مفهومی نداره
واسه همینه که بعضی مبارزها این کارهارو می کنن (که به نظرم واقعی نیست و تنها با اهداف یو اف سی همخونی داره)
و بعضی ها هم نمی کنن
اما چندتا نکته ی دیگه :
اول این که اصلا اسم هاپکیدو رو نیاوردم که بخوام مبارزاتش رو با مبارزات یو اف سی مقایسه کنم (خواستم خاطره ای گفته باشم)
این سبک ، اصلا برای درگیری های خیابانی و دفاع از خود ساخته شده (خودت هم گفتی)
یعنی از خیلی فنون دفاع شخصی و ضرباتِ هاپکیدو نمیشه در یک مبارزه ی رقابتی استفاده کرد
حتی توی مبارزات خود این سبک
چون این فنون و ضربات برای از پا در آوردن حریف ساخته شده ،
و بیشتر در جنگ ها که قصد صدمه ی جدی به حریف رو داری مورد استفاده قرار می گیره
که شامل آسیب به شبکه ی عصبی ، آسیب به نقاط مرگبار ، فنون شکستن و مثل این ها
اینم بگم که با توجه به طرز نگاه و تفکرات خودم اصلا به دنبال یک مبارزِ ایده آل در یو اف سی نیستم
یه اشاره هایی در مورد این تفکرات کردی ،
طبق باوری که دارم (درست یا غلط) همه چیز که شامل مبارزه هم می شه ، تحت دستور العملِ دین و آیین (روش زندگی)
باید در راه سعادت و کمال روح انسان به کار گرفته بشه
(بیش از 7 میلیارد دین و آیین در جهان وجود داره
که هر انسانی با قضاوت عقلی و منطقی خودش روش زندگی رو به کار میگیره و بهش عمل می کنه)
اما توی این بحث ها با توجه به تاریخچه ی هنرهای رزمی ترکیبی و سبک هایی که در این روشِ مبارزه به کار گرفته می شه ،
در مورد ورزشکار های حال حاضر و سابق یو اف سی قضاوت می کنم
نه از هیچ جای دیگه ،
تمام حرفم هم اینه که یو اف سی داره از هدف اصلی مبارزات هنر های رزمی ترکیبی دور می شه (به نظر من)
چه جوری دور می شه با شدید شدن و توجه بیشتر به مسائلی که هیچ ربطی به تقابل بین دو مبارز و سبک هاشون نداره
حالا تو میگی که مبارزات هنرهای رزمی ترکیبی خودش حامل خشونته ،
اما این خشونت برای کسانی به وجود میاد که با هدف سرگرمی نگاهش می کنن
---
در مورد پست دوم
امیرجان از اینکه گفتم بعضی ورزشکارهای یو اف سی به دنبال ستاره شدن هستند خیلی معذرت می خوام
چون مفهومش جملاتم برای شما خیلی بد ترجمه شد
منظورم از سوپر استار شدنِ مبارزان یو اف سی این بود
که بعضی ها با نمایش های خشونت آمیز یا طنزشون در داخل و خارج از آکتگان
سعی دارن که برای تماشاگران سرگرم کننده باشن که این صددرصد با اهداف سازمان یو اف سی همخونی داره
به قول معروف معرکه راه بندازن
در مورد درآمد ها صحبت کردی ، باز هم در این مورد شباهت های زیادی بین این سازمان ها هست
همشون از ورزشکار هاشون بیگاری می کشن ، خسیس رو با خسیس مقایسه نکنیم
کافیه درآمد قهرمان های بوکس و یو اف سی رو مقایسه کنید
floyd mayweather قهرمانِ معروف سبک وزن بوکس در سال 2013 ، 90 میلیون دلار درآمد داشته
در حالی که فقط دو بار مبارزه کرده
حالا به نظر شما سازمان های بوکس درآمدشون بیشتره یا سازمان یو اف سی با اون اسپانسر ها و پشتوانه های مالی
حالا فرض می کنیم نظر من درباره ی علاقه ی دانا وایت و صاحبان به لزنر کاملا غلط
(با این حال باید بگم که اگه اشتباه نکنم لزنر طی دو دفاعش از عنوان ، 5 میلیون دلار درآمد داشت)
در رابطه با چل سانن چی
که پس از دو بار باخت به اندرسون سیلوا
بدون اینکه مبارزه ای مقدماتی رو انجام بده در مقابل جان جونزِ قهرمان قرار گرفت
(یعنی دو فرصت قهرمانی مجدد به صورت پی در پی)
تنها دلیلی که سانن در برابر جونز قرار گرفت ، زبونِ چرب و نرمش بود که تماشاگران رو موافق این مبارزه می کرد
درگیری های لفظیِ دروغین ، این فرصت رو به سانن داد
البته دیدیم که جونز چه جوری سانن رو از نقطه ی قوتش شکست داد
Click Here To Register...]'; } else { this.parentNode.parentNode.getElementsByTagName('div')[1].getElementsByTagName('div')[0].style.display = 'none'; this.innerHTML = 'Spoiler: [Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]'; }" />Spoiler: [Only registered and activated users can see links. Click Here To Register...]
.
سلام محمود جان
میدونم که قصدتون از خاطره ی مبارزه در هاپکیدو چی بود خب چون خودم تو پست قبلش بهت گفتم که اگر تجربه در یه مبارزه ی آزاد رو داشته باشی(و حتی مسابقات کیک بوکسینگ فدراسیون رو هم جزو این دسته حساب نکردم چون اون هم با حفاظه،گفتم مثل مبارزات غیر رسمی و زیرزمینی کیک بوکسینگ یا موی تای در ایران) متوجه حسی که راجع بهش توضیح دادم میشی بنا بر این درسته،خاطره ی هاپکیدو جواب به صحبت من بود نه مقایسه با یو اف سی میدونم اینو،منظور من از مقایسه اینها این بود که یه مبارزه ی هاپکیدو اون شرایطی که عرض کردم باعث بروز اون احساسات قبل از مبارزه میشه رو نداره بنا بر این توضیحات من برای رسوندن منظورم راجع به احساسات بروز کننده در شرایطی که شما تجربش نکردی بی فایده ست.
در مورد باورت باید بگم که بسیار زیباست و کسی هم نمیتونه بگه(یا ثابت کنه) که اشتباست.
در مورد نظرت راجع به اینکه یو اف سی داره با این حواشی مبارزات از هدف اصلی mma دور میشه مخالفم،به نظر من اتفاقات بیرون از اکتگان هیچ منافاتی با اهداف رزمی سازمان نداره و تاثیر قابل توجهی رو بار فنی مبارزات نداره جز اینکه علاوه بر بار تکنیکی،بار هیجانی رو هم اضافه میکنه به قول شما که به نظر من اصلا چیز بدی نیست و اتفاقا خیلی هم خوبه چرا که اکثر افرادی که مثل من و شما بار فنی مبارزه براشون اهمیت اصلی رو داره به هر حال همون طور که راجع به خودم گفتم،سرگرمی و لذت از هیجان هم یکی از دلایل سوم یا چهارمشونه و به نظر من این حرف که آدم بگه من مطلقا سرگرمی جزو دلایل علاقم به یو اف سی نیست یکم تلویحی و اغراق آمیزه.
و اما بوکس!
اول اینو عرض کنم که من قبل از اینکه طرفدار ufc،k-1،Dream،Pride یا هر مبارزات دیگه ای بشم طرفدار پر و پا قرص و دائمی بوکس حرفه ای بودم! و اگر اطلاعاتم راجع به UFC فقط نیمی بواسطه ی تجربه و دیدن فایت ها باشه و نیمی دیگه بواسطه ی مطالعه،اما اطلاعاتم راجع به بوکس حرفه ای تماما بواسطه ی دیدن مبارزاته!
و حالا صحبت اصلی...سیستم اقتصادی و کسب سرمایه و اداره ی مالی بوکس حرفه ای زمین تا آسمون با ufc و سازمانهای mma متفاوته که به طور کامل براتون شرح میدم
مسابقات بوکس حرفه ای برای یک قلک(خزانه) که بین بوکسورها طبق قراردادهایی که تصمیم گیری شده تقسیم میشه،برگزار میشه و سازمانهایی هستند که به عنوان سوپروایزر مسابقات بوکس ضمانت اجرایی مسابقات بوکس حرفه ای رو بر عهده دارن و کارهایی مثل تدوین قوانین مبارزات،برگزارری،داوری،ام تیاز دهی به بوکسورها و تعیین سطح فنی اونها و اهدای عنوان های قهرمانی شرح وظایف اونهاست مثل WBC،WBO،WBA،IBF که چهار سازمان اصلی هستند و عناوین قهرمانی اونها معتبرترین عناوین بوکس حرفه ای در جهانه.
اما این سازمانها فقط و فقط برگزار کننده ی مسابقات و تضمین کننده ی سلامتی بوکسورها هستند و در اداره اون قلک که درآمد بوکسورهاست(تمام اندوخته ی این قلک بعد از کسر مالیات ها و پرداخت هزینه های برگزاری و عوامل انسانی متعلق به بوکسورهاست!) به هیچ وجه دخالتی ندارن
اما این قلک مذکور چیه و قوانین مربوط بهش چیه...
اولین قدم برای ارنج کردن یک مسابقه ی بوکس حرفه ای purse bid یا پیشنهاد قلکه(به اصطلاح قماربازهای قدیم "توپ زدن"!) که توسط پروموتر هر بوکسور که یه جور مدیر برنامه یا ترقی دهنده در بوکس هست انجام میشه.ممکنه تمام پروموترهای ثبت نام کرده(کسانی که شرط میبندن و توپ میزنن،تمام پروموترهای بوکس) برای مبلغ قلک پیشنهاد بدن اگر دو پروموتر که به نمایندگی از دو بوکسور هستند قبل از وقت معین شده راجع بهش به توافق نرسن.
بیشترین پیشنهاد برنده میشه گرچه نهاد برنده باید درصد کوچکی از مبلغ نهایی رو تا یک تاریخ معین صادقانه تولید کنه(در خزانه بذاره). اینکه چطور فایترها قلک رو تقسیم میکنن توسط مذاکره ی بین نمایندگان اونها مشخص میشه و مناقصه ی قلک رو اغلب یکی از پروموترهای این دو بوکسور برنده میشه.
هر بوکسور قبل از برگزاری مسابقه میدونه که در صورت برد،باخت یا مساوی هر کدوم چه مبلغی پول میگیره.
سیستم کسب سرمایه و مدیریت مالی مسابقات بوکس حرفه ای از زمان قدیم به این صورت مونده،به قول عامیانه ی خودمون قمار و شرطبندی!
به دلیل همین سرمایه های کلان جمع شده در این قلک توسط بخش خصوصی(برادران محترم سرمایه گذار!) هستش که علاوه بر درآمد ppv ها و گیشه ها مستقیما به جیب فایترها و پروموترها سرازیر میشه و موجب میشه تا اندرسون سیلوای مظلوم فقط 2,200,000$ در سال و فلوید می ودر نامرد 90,000,000$ درآمد داشته باشه!!
موضوع بعدی اینکه لزنر برای دفاع اولش در ufc 100 و دفاع دومش در ufc 116 هرکدوم مبلغ 400,000$ دریافت کرد به اضافه ی یه 75,000$ جایزه ی "سابمیشن شب" در دفاع دوم و جالبه که همه ی مبارزهای پیروز غیر از لزنر علاوه بر مبلغ حقوق مبارزه یک جایزه ی برد هم که از 50,000 الی 200,000$ بود دریافت کردن! اما حتی اگر مبلغی که شما گفتید رو گرفته باشه دلیل بر علاقه ی دانا وایت به ایشون نیست و پرداخت ها تو سازمان های رزمی و نمایشی بر اساس فاکتورهایی مثل مقدار فروش گیشه تعیین میشه نه علاقه ی شخصی رئیس یو اف سی.
سانن بعد از اومدنش به دسته ی نیمه سنگین قرار بود با فارست گریفن ریمچ بده در ufc155 اما مبارزش بعد از اینکه به عنوان کوچ تیم در The Ultimate Fighter 17 مقابل تیم جونز دسته بندی شد کنسل شد.
و در پایان در مورد این عکسی که گذاشتین باید بگم که از آدم حرفه ای مثل شما واقعا انتظار نداشتم که برای اثبات علاقه ی رئیس یو اف سی به یک فایتر(از نظر مبارزش و رفتارهای مربوط به اون) به یک عکس خصوصی استناد کنی!
سلام
امیرجان خیلی ممنونم بابت اطلاعات فوق العاده خوبی که در مورد سیستم مالی بوکس دادی
در مورد درآمدِ لزنر هم درست یادم نیست که کجا خوندم
در مورد سانن باز هم فکر می کنم استحقاق فرصتی که بهش داده شد نبود ، حداقل نه توی اون دوره ی زمانی
می تونستن از یه مبارز سطح بالای دیگه در رده بندی استفاده کنن
در رابطه با عکس هم ، فقط قصدم شوخی بود ، یادم رفتم یه شکلک هم زیرش بزارم
با عکس و حتی فیلم که نمی شه چیزی رو ثابت کرد
خدا کنه که در این مورد کاملا در اشتباه باشم
:flower:
من منتظر مبارزه فرانک میر و آلیستارم...امیدوارم امیدوارم امیدوارم فرانک بتونه ریمو تسلیم کنه...یا ناک اوتش کنه...یا با رای داورا برنده شه...
خلاصه برنده بشه دیگه...
اگه اینطوری بشه ب همه شیرینی میدم...
شیرینی مجازی چطوری میشه yadan جان؟! :ahi5slcgm04mi8jqqkl
آره من هم مبارزه ی فرانک میرو دوست دارم،تو استایل جوجیتسو جزو 3 فایتر برتره.
فکر میکنم یه جا خوندم بازنده ی این مبارزه از یو اف سی اخراج میشه و در واقع این دوتا الان برای موندن میجنگن،امیدوارم مبارزه ی قشنگی بشه.