ورود به حساب ثبت نام جدید فراموشی کلمه عبور
برای ورود به حساب کاربری خود، نام کاربری و کلمه عبورتان را در زیر وارد کرده و روی «ورود به سایت» کلیک کنید.





اگر فرم ثبت نام برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.









اگر فرم بازیابی کلمه عبور برای شما نمایش داده نمی‌شود، اینجا را کلیک کنید.





اشتراک های دانلود از ایران یو اف سی

در این بخش میتوانید اشتراک های دانلود از سایت را مشاهده و خریداری نمایید .

Team Xtreme Tehran
آموزش جوجیتسو برزیلی محل تبلیغ شما IWE محل تبلیغ شما
نمایش نتایج: از 1 به 10 از 217
  1. #1
    مدیر بازنشسته

    مدیر بازنشسته
    تاریخ عضویت
    2013/08/03
    نوشته ها
    451
    3,564
    مبارز مورد علاقه AdlanAmagov_Headshot
    نقل قول نوشته اصلی توسط amir153 نمایش پست ها
    به طلا خانوم حق میدم که با حریفش دست نده(به خاطر رنگ موهاش و مدال های طلایی که در جودو داشت این لقب رو بهش دادم!) چون روحیه ی جنگنده و مبارزه طلبی ای که داره رو واقعا ستایش میکنم در بین تمام فایترهای زن در تمام رشته های رزمی بی نظیره این روحیش...جالبه که مثل خیلی از فایترهای دیگه که سعی میکنن کلا مردانه باشن این حس رو با زنانگی قاطی نکرده و در واقع این روحیه رو فقط در مورد مبارزه و اکتگان داره و خارج از مباحث مربوط به مبارزه کاملا یه زنه و یه مادر.
    دست دادن ها و روبوسی کردن های بعد از مبارزات یو اف سی هم دیگه از اون شوخی های روزگاره! من واقعا متوجه نمیشم که چرا به یک مبارزه ی تقریبا آزاد که در اون دو نفر به معنای واقعی میجنگن و در معرض بالاترین مخاطرات جسمی قرار میدن همدیگر رو به چشم یک رشته ی ورزشی که باید مهد حرکات فرپلی و جوانمردانه باشه نگاه میکنن! خوش و بش کردن بعد از این مبارزات خشن که بعضا با سرو صورت چاک خورده و زخمی در حال خونریزی انجام میشه از احمقانه ترین سکانس های یو اف سی به شمار میره!

    سلام


    امیرجان در مورد روبوسی های بعد از مبارزه ، اصلا باهات موافق نیستم
    حتی اوایلِ کار که مبارزات یو اف سی خیلی خشن تر بود ،
    اکثر مبارز ها بعد از مبارزه یه دستی می دادن و یه جورایی احترامِ خودشون رو به حریف نشون می دادن
    دلیلش هم همونطور که خودت بهتر می دونی به خاطرِ اینه که ریشه ی این ورزش از سبک های مختلف رزمی هست
    و توی تمام این سبک ها احترام به استاد و حریف (حتی در مقابل منفورترین رقبا) از ارکان به حساب میاد
    چون در غیر این صورت ، شما روحیه ی یک مبارز رو نخواهید داشت ، و هیچ استادِ واقعی به شما چیزی یاد نمی دهد
    فقط هرزه ای خواهید بود که در ازای پول و مقام همه رو می خواید له کنید
    ریشه ی تاریخی هم داره

    البته خوب اگه این درگیری ها الان توی خیابان اتفاق می افتاد ، بین دوتا لات و لوت نه بین دوتا مبارز
    و دو طرف بعد از این که همدیگه رو خونی کردن ، شروع به روبوسی می کردن خیلی مسخره بود

    اما مبارزها وقتی میان داخل قفس به خاطر مشکلات شخصی یا اختلافات دیگه مبارزه نمی کنن
    دلیل اول : یه عنوان و پولی اون بالا هست که همه می خوان بهش دست پیدا کنن
    دلیل دوم : اینه که به عنوان یک مبارز خودشون رو بسنجن و سبک های خودشون رو مقایسه کنن
    (اصلا فلسفه این ورزش همینه ،
    اما متاسفانه خیلی از مبارز ها ، تماشاگران و حتی مسئولان یو اف سی دلیل اول براشون مهم تره)
    واسه همینه بعضی ها بعد از مبارزه یه بیلاخ هم به طرف نشون میدن ،
    و بعضی دیگه حریفشون رو یه جوری می بوسن که انگار برادر واقعیشون هست

    به نظر من نقطه ضعف و قوت یو اف سی هم موارد بالا هست
    من خود یو اف سی رو نگاه میکنم به خاطر سبک های مبارزه ای که به کار میره
    مثل یک آزمایشگاه رزمی هست
    به این خاطر نگاه نمی کنم که کی با کی مشکل شخصی داره
    کی قهرمان می شه ، چقدر خون میاد و از اینجور چیزا ، در اصل به عنوان سرگرمی نگاه نمی کنم
    فکر می کنم وقتی به زندگی واقعی برگردیم ،
    هرکسی باید مهارت های مبارزه داشته باشه ، در همه ی زمینه ها
    به قول فالوچی ، زندگی جنگ است و دیگر هیچ .


    یا علی


    .

    بحث و گفتگو در حوزه ی هنرهای رزمی ترکیبی (ufc+)
    yang & yin
    " Using no way as way "
    ---
    ,I fear not the man who has practiced 10,000 kicks once "
    " but I fear the man who has practiced one kick 10,000 times

    Bruce Lee
  2. #2
    کاربر سایت

    عضو انجمن
    تاریخ عضویت
    2013/10/03
    نوشته ها
    860
    7,072
    مبارز مورد علاقه Aaron_Riley_Headshot2012
    با تشکر از توجهت اکستریم جان،ببین من منظورم این نیست که ادای احترام به حریف کار درستی نیست بر عکس خیلی هم زیباست اما در شرایطی که این احترام از قبل از اون لحظه ی زنگ پایان مبارزه وجود داشته باشه و حتی قبل از مبارزه مثل سبک های آکادمیک رزمی،کیوکوشین،جودو،تکواند و و...نه اینکه قبل از مبارزه و در اثنای اون خوار مادر همدیگر رو مورد عنایت قرار بدن(از نظر رفتار و الفاظ و حرکات،نه کتک کاری) و بعد بلافاصله بعد از زنگ پایان جی جی باجی بشن! این مسخرس! احمقانس... و ضمنا من موافق این نیستم که یو اف سی یک سبک رزمی و یا حتی یادآور و نماینده ی یکی از سبک های اصیل رزمی و آکادمیک که در اونها احترام به حریف و مبارزه یکی از اصلی ترین ارکان محسوب میشه هست،یو اف سی(و در کل تمام سری مسابقات آزاد) یک سری مبارزات آزاد و با قوانین محدود کننده ی حداقلی هستش که ریشه ی اون خیلی قدیمی تر از تمام سازمان های ترکیبی امروزه که شما درست اشاره کردید که هدف از ابداع اونها سنجش کارایی سبک های مختلف رزمی در مقابل همدیگس،اما به هر حال اینها یک سری مسابقات هستند که به هیچ سبک خاص و آکادمیک که اصلا با استناد بر قوانین خود سبک و آموزش ها ادای احترام رو بر هنرجوها واجب میکنه تعلق ندارند و با اینکه ادای احترام به حریف زیباست اما به همین دلیلی که عرض کردم در اینطور مسابقات واجب و مورد انتظار نیست...ریشه ی مبارزات آزاد و بدون قانون بر میگرده به کشور ژاپن و چین باستان که هر ساله مسابقاتی رو برگزار میکردند که داوری در اون وجود نداشت و حتی کشته شدن یکی از طرفین مبارزه در اون تاثر انگیز نبود! طبیعتا احترام هم جایی نداشت چرا که اشخاصی که وارد این مبارزات میشدن باکی از کشتن حریف نداشتند پس احترام بی معنی بود چون یک جنگ بود به هر قیمت نه یک آزمون ساده و یک محک استعدادها! mma هم با اینکه با این هدف پایه گذاری شد اما واقعا اون چیزی که باعث جذب تماشاگران و مطرح شدنش به عنوان پرطرفدارترین رویداد رزمی(نه ورزشی!) شد همون خشونت و آزادی حداکثری و عدم وجود داور برای جدا کردن مبارزین و پایان یافتن مبارزه قبل از دیده شدن یه آسیب جدی و پرهیجان بوسیله ی ضرباتی که در رشته های ورزشی ممنوعه بود! با اینکه هدف ابتدایی بصورت شماتیک اون چیزی بود که شما هم بهش اشاره کردید اما خواسته یا ناخواسته همون حالت جنگ واقعی و بدون قانون(نه یه مسابقه ی ورزشی و محک توانایی ها) باعث معروفیت و پرطرفدار شدن این رویدادها شد و الان به اینصورت در اومده که برای دلخوشی اولیای امور و قانون گذاران کشور سعی کردن بهش رنگ و بوی ورزش بدن که به نظر من هنوز هم اینطور نیست...چون ذات ورزش و سبک های مبارزه ای ورزشی مثل کاراته،جودو،تکواندو و غیره با مسابقات آزاد کاملا در تضاد و مغایرته...در یک مسابقه ی کاراته یا جودو یا تکواندو و کشتی شما هرگز کل کل قبل از مبارزه با این الفاظ و ادبیات مرسوم در یو اف سی و خشم و عصبانیت نمیبینید و یک رفتار مملو از ادب از قبل مبارزه تا بعد از اتمام مبارزه رو شاهد هستید و در کل هدف همون محک خوردن استعداد و توانایی افراد در اون هنر رزمی هستش نه ایجاد یک فرمانروایی قدرت و دوره ی بی رقیب بودن اما در مبارزات آزاد و یو اف سی همونطور که میبینید هدف اعلام قدرت در سطح جهانیه و اینکه طرف ثابت کنه تو مبارزه ی تمام عیار و یه جنگ تن به تن حریف نداره نه فقط در یک رشته ی ورزشی و یک سبک رزمی...در یو اف سی به قهرمان سنگین وزن میگن: !baddest man on the planet (بدترین مرد روی سیاره) و اکثر مبارزان کل کل کتک زدن و له و لورده کردن همدیگرو دارن و طرز و طریق ابراز این احساسات و کری هاشون اصلا در حد و حدود یک به قول شما رویداد محک گونه ی ورزشی و مسالمت آمیز نیست و در کل وجنات این مبارزات و حواشی اون کاملا نشون میده که این یه مبارزه و جنگه جدیه نه یه رویداد ورزشی و دوستانه و مبارزان تا قبل از اون زنگ پایان مبارزه هیچ روی خوشی به هم نشون نمیدن حتی در فاصله ی بین راندهای آخر! اما به یک باره با شنیدن این زنگ همون اشخاصی که حتی تو وزن کشی کله به کله ی هم میزدن یا حتی بعد از تموم شدن راند یه ضربه ی اضافی میزدن و با خشم و نفرت رفتار میکردن با هم جی جی باجی میشن و به قول شما برادر میشن! خب عزیز من قبول کن این مسخره و خنده داره!
    و دلیل آخر که نشون میده یو اف سی با یه مبارزه ی ورزشی که هدفش صرفا محک خوردن توانایی های فنی افراده خیلی فاصله داره بالا بودن مخاطرات و بی حفاظ بودن بدن در مقابل ضرباته...اگر صرفا هدف محک خوردن توانایی ها بود نه آسیب رسوندن پس مثل تکواندو باید کلاه یا ضربه گیرهای بدن و پا استفاده میشد یا قوانین محدود کننده ی ضد آسیب دیدگی وجود داشت مثل کاراته که شما فقط حق نشون دادن ضربه به صورت رو دارید نه تماس و ضربه ی سنگین،پس حالا که مشخص شد هدف آسیب رسوندن جدی و جنگ واقعیه انصاف بدید که احترام به حریف در حد رشته های آکادمیک بی معنیه و نباید مورد انتظار باشه.
    حتی اگر به تمام دلایلی که عرض کردم نخوام فکر کنم و توجه داشته باشم باز هم با دیدن این صحنه های قبل زنگ و بعد از اون یه حس درونی از اینکه احمقانس بهم دست میده!
    در کل فکر میکنم با اینکه ادای احترام نه فقط به مبارز مقابل بلکه به انسان مقابل زیبا و پسندیدس اما تو این قبیل مبارزات نباید از افراد انتظار یک احترام مسابقات کیوکوشین رو داشت و همین که روندا روزی بعد از مبارزه از توانایی های فنی حریفش تعریف کرد(خلاف اون جملات قبل از مبارزش که میگفت میشا تیت کشتی گیر دبیرستانیه و سطح فنی حریفش رو تحقیر میکرد) برای ادای احترام کفایت میکرد و نباید تماشاگرها به خاطر دست ندادن و بقل نکردن حریف هووش میکردن.
نمایش نتایج: از 1 به 10 از 217

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کاربران برچسب زده شده

کلمات کلیدی این موضوع

علاقه مندي ها (Bookmarks)

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •