با تشکر از توجهت اکستریم جان،ببین من منظورم این نیست که ادای احترام به حریف کار درستی نیست بر عکس خیلی هم زیباست اما در شرایطی که این احترام از قبل از اون لحظه ی زنگ پایان مبارزه وجود داشته باشه و حتی قبل از مبارزه مثل سبک های آکادمیک رزمی،کیوکوشین،جودو،تکواند و و...نه اینکه قبل از مبارزه و در اثنای اون خوار مادر همدیگر رو مورد عنایت قرار بدن(از نظر رفتار و الفاظ و حرکات،نه کتک کاری) و بعد بلافاصله بعد از زنگ پایان جی جی باجی بشن! این مسخرس! احمقانس... و ضمنا من موافق این نیستم که یو اف سی یک سبک رزمی و یا حتی یادآور و نماینده ی یکی از سبک های اصیل رزمی و آکادمیک که در اونها احترام به حریف و مبارزه یکی از اصلی ترین ارکان محسوب میشه هست،یو اف سی(و در کل تمام سری مسابقات آزاد) یک سری مبارزات آزاد و با قوانین محدود کننده ی حداقلی هستش که ریشه ی اون خیلی قدیمی تر از تمام سازمان های ترکیبی امروزه که شما درست اشاره کردید که هدف از ابداع اونها سنجش کارایی سبک های مختلف رزمی در مقابل همدیگس،اما به هر حال اینها یک سری مسابقات هستند که به هیچ سبک خاص و آکادمیک که اصلا با استناد بر قوانین خود سبک و آموزش ها ادای احترام رو بر هنرجوها واجب میکنه تعلق ندارند و با اینکه ادای احترام به حریف زیباست اما به همین دلیلی که عرض کردم در اینطور مسابقات واجب و مورد انتظار نیست...ریشه ی مبارزات آزاد و بدون قانون بر میگرده به کشور ژاپن و چین باستان که هر ساله مسابقاتی رو برگزار میکردند که داوری در اون وجود نداشت و حتی کشته شدن یکی از طرفین مبارزه در اون تاثر انگیز نبود! طبیعتا احترام هم جایی نداشت چرا که اشخاصی که وارد این مبارزات میشدن باکی از کشتن حریف نداشتند پس احترام بی معنی بود چون یک جنگ بود به هر قیمت نه یک آزمون ساده و یک محک استعدادها! mma هم با اینکه با این هدف پایه گذاری شد اما واقعا اون چیزی که باعث جذب تماشاگران و مطرح شدنش به عنوان پرطرفدارترین رویداد رزمی(نه ورزشی!) شد همون خشونت و آزادی حداکثری و عدم وجود داور برای جدا کردن مبارزین و پایان یافتن مبارزه قبل از دیده شدن یه آسیب جدی و پرهیجان بوسیله ی ضرباتی که در رشته های ورزشی ممنوعه بود! با اینکه هدف ابتدایی بصورت شماتیک اون چیزی بود که شما هم بهش اشاره کردید اما خواسته یا ناخواسته همون حالت جنگ واقعی و بدون قانون(نه یه مسابقه ی ورزشی و محک توانایی ها) باعث معروفیت و پرطرفدار شدن این رویدادها شد و الان به اینصورت در اومده که برای دلخوشی اولیای امور و قانون گذاران کشور سعی کردن بهش رنگ و بوی ورزش بدن که به نظر من هنوز هم اینطور نیست...چون ذات ورزش و سبک های مبارزه ای ورزشی مثل کاراته،جودو،تکواندو و غیره با مسابقات آزاد کاملا در تضاد و مغایرته...در یک مسابقه ی کاراته یا جودو یا تکواندو و کشتی شما هرگز کل کل قبل از مبارزه با این الفاظ و ادبیات مرسوم در یو اف سی و خشم و عصبانیت نمیبینید و یک رفتار مملو از ادب از قبل مبارزه تا بعد از اتمام مبارزه رو شاهد هستید و در کل هدف همون محک خوردن استعداد و توانایی افراد در اون هنر رزمی هستش نه ایجاد یک فرمانروایی قدرت و دوره ی بی رقیب بودن اما در مبارزات آزاد و یو اف سی همونطور که میبینید هدف اعلام قدرت در سطح جهانیه و اینکه طرف ثابت کنه تو مبارزه ی تمام عیار و یه جنگ تن به تن حریف نداره نه فقط در یک رشته ی ورزشی و یک سبک رزمی...در یو اف سی به قهرمان سنگین وزن میگن: !baddest man on the planet (بدترین مرد روی سیاره) و اکثر مبارزان کل کل کتک زدن و له و لورده کردن همدیگرو دارن و طرز و طریق ابراز این احساسات و کری هاشون اصلا در حد و حدود یک به قول شما رویداد محک گونه ی ورزشی و مسالمت آمیز نیست و در کل وجنات این مبارزات و حواشی اون کاملا نشون میده که این یه مبارزه و جنگه جدیه نه یه رویداد ورزشی و دوستانه و مبارزان تا قبل از اون زنگ پایان مبارزه هیچ روی خوشی به هم نشون نمیدن حتی در فاصله ی بین راندهای آخر! اما به یک باره با شنیدن این زنگ همون اشخاصی که حتی تو وزن کشی کله به کله ی هم میزدن یا حتی بعد از تموم شدن راند یه ضربه ی اضافی میزدن و با خشم و نفرت رفتار میکردن با هم جی جی باجی میشن و به قول شما برادر میشن! خب عزیز من قبول کن این مسخره و خنده داره!
و دلیل آخر که نشون میده یو اف سی با یه مبارزه ی ورزشی که هدفش صرفا محک خوردن توانایی های فنی افراده خیلی فاصله داره بالا بودن مخاطرات و بی حفاظ بودن بدن در مقابل ضرباته...اگر صرفا هدف محک خوردن توانایی ها بود نه آسیب رسوندن پس مثل تکواندو باید کلاه یا ضربه گیرهای بدن و پا استفاده میشد یا قوانین محدود کننده ی ضد آسیب دیدگی وجود داشت مثل کاراته که شما فقط حق نشون دادن ضربه به صورت رو دارید نه تماس و ضربه ی سنگین،پس حالا که مشخص شد هدف آسیب رسوندن جدی و جنگ واقعیه انصاف بدید که احترام به حریف در حد رشته های آکادمیک بی معنیه و نباید مورد انتظار باشه.
حتی اگر به تمام دلایلی که عرض کردم نخوام فکر کنم و توجه داشته باشم باز هم با دیدن این صحنه های قبل زنگ و بعد از اون یه حس درونی از اینکه احمقانس بهم دست میده!
در کل فکر میکنم با اینکه ادای احترام نه فقط به مبارز مقابل بلکه به انسان مقابل زیبا و پسندیدس اما تو این قبیل مبارزات نباید از افراد انتظار یک احترام مسابقات کیوکوشین رو داشت و همین که روندا روزی بعد از مبارزه از توانایی های فنی حریفش تعریف کرد(خلاف اون جملات قبل از مبارزش که میگفت میشا تیت کشتی گیر دبیرستانیه و سطح فنی حریفش رو تحقیر میکرد) برای ادای احترام کفایت میکرد و نباید تماشاگرها به خاطر دست ندادن و بقل نکردن حریف هووش میکردن.