هوشياريه ولاسكوز در ريمچ با دو سانتوس بوكسور، اين بود كه از انعطاف بدني خودش و كشتي بلديش استفاده كنه. اجازه نده فاصله بيفته بينشون. اول قبول كرد كه دوسانتوس مشت زنه خوبيه. بعد با نفس و قدرت بدني بيشتر حريف رو چسبوند به قفس . با مزيت قد كوتاهترش. و مركز ثقل پايين تر . دوسانتوس رو گير انداخت.و.... برد. كاري كه راندا نكرد. نه قبول كرد كه هولم مشت زن قهاري هست . هم با اعتماد نفس كاذب حتي نيازي به تمرينات هوازي بيشتر براي داشتن بدني شلاق خورده نكرد.جوري كه اماتور گونه با بدني سنگين خودشو تعقيب كننده هولم نشون ميداد. كسي كه حتي به خاطر بردهاي سريعش ، عادت به مبارزه ماراتن گونه نداشت. عادت راندا به پاسخ سريع به چشمان منتظر تماشاچيان ، و تمام كردن ماموريتش در ميان هم همه سالن ... و كمربندي خوش رنگ به دور كمر با لبخندي بچگانه ولي اين دفعه سالن به دور سرش چرخيد. وقتي به هوش اومد كه جانشينش فروتنانه با چشماني نگران. جلوش زانو زده بود تا ملكه شكست خورده دوباره روي پاهاش به ايسته. .حرفه اي بودن هر دو مبارز رو ميشه تو ريمچ جستجو كرد. چون يه قهرمان واقعي يه اشتباه رو دوبار تكرار نميكنه.