بررسی مبارزه رناتو مویکانو vs تام نولان

[Fury Darksiders]

بامداد یکشنبه ۱۰ آبان در مین ایونت فایت نایت ۲۹۲ رناتو مویکانو و تام نولان رو در روی هم قرار میگیرند . یکی با مهارتی که میتواند در یک لحظه سرنوشت مبارزه را تغییر دهد و دیگری با قدرت ضربات بالا و حجمی از حملات فراوان که میتواند فرصت نفس کشیدن را از حریف بگیرد. مویکانو از ۲۱ پیروزی دوران حرفه ای خود ۱۱ برد را با سابمیشن به دست آورده است. آماری که به خوبی نشان میدهد چرا ورود به دنیای این جوجیتسو کار میتواند به تصمیمی پرهزینه تبدیل شود. RNC یکی از امضاهای اصلی اوست . تهدید او روی زمین قریب الوقوع است. در مواجه با مویکانو ، خاک فقط مرحله ای از مبارزه نیست. جایی است که ۱ اشتباه کوچک میتواند تمام برنامه های قبلی را نابود کند اما تام نولان قرار نیست فقط برای سابمیشن نشدن وارد قفس شود. ۵ برد متوالی ، ضربات سنگین و کمربند مشکی جوجیتسو تصویری از مبارزی به ما میدهد که هم توانایی آسیب رساندن به حریف را دارد و هم با مفاهیم مبارزه در خاک بیگانه نیست. پیشینه ورزشی او در لیگ راگبی نیز به این تقابل بعد دیگری میدهد. لحظه تعیین کننده در این مبارزه لحظه ای است که یکی از آنها مجبور شود وارد قلمرو دیگری شود. اگر نولان بتواند مبارزه را در فاصله مطلوب خود نگه دارد فرصت استفاده از مشت های سنگینش را خواهد داشت اما اگر مویکانو راهی برای کشاندن او به خاک یا درگیری های نزدیک پیدا کند نوار ۵ پیروزی متوالی ممکن است در معرض قطع شدن قرار بگیرد. در نهایت پرسش جذاب این تقابل روشن است: آیا نولان میتواند ۲۵ دقیقه از فرصت طلبی و اشتباهی که مویکانو انتظارش را میکشد دور بماند یا مویکانو بار دیگر ثابت خواهد کرد که برای تمام کردن ۱ مبارزه گاهی تنها یک فرصت کافی است . رناتو مویکانو و تام نولان ، تجربه یک مدعی سابق در برابر قدرتی که از راگبی نشأت میگیرد . مویکانو ۳۷ ساله سابقه مبارزه برای کمربند قهرمانی سبک وزن را در کارنامه دارد و همچنان جوجیتسو را با همان جدیتی تمرین میکند که گویا هنوز چیزی برای اثبات این توانایی اش باقی مانده است. او در آخرین مبارزه خود کریس دانکن را در راند ۲ تسلیم کرد و یازدهمین پیروزی خود از طریق سابمیشن را جشن گرفت . گذر زمان نتوانسته بُرنده ترین قسمت سبک مبارزه مویکانو را کُند کند . در سوی دیگر این تقابل ، تام نولان داستان متفاوتی دارد. او در نوجوانی در یک تیم راگبی و در پست فوروارد ردیف عقب بازی میکرد. ورود به تشک کشتی در جهت بهبود کیفیت بازی اش در زمین بود . او پس از انجام چند مبارزه در سطح آماتور تصمیم به تغییر مسیر ورزشی خود گرفت .حالا نولان با رکورد ۱۱ پیروزی و ۱ شکست پا به این آزمون میگذارد . مبارزی که سبک مبارزه اش میتواند هر حریفی را وادار کند پیش از نزدیک شدن به او ، درباره تصمیمش تجدید نظر کند. در چنین تقابلی تجربه و قدرت بدنی به تنهایی پاسخ نهایی را نمیدهند. مسئله این است که کدام مبارز میتواند برنامه خود را به حریف دیکته کند . رناتو مویکانو ، مبارزی که از گور برخاست . شکست مقابل اسلام ماخاچف در مبارزه بر سر کمربند قهرمانی سبک وزن و به دنبال آن شکست بسیار بد دربرابر بنیل داریوش میتوانست آغاز یک تراژدی برایش باشد اما او نسبت به این اتفاق به شکل دیگری برخورد کرد. به باشگاه برگشت ، به ریکاوری و تمرین خود چه از نظر روحی روانی و چه از نظر جسمی مشغول شد و وقت خود را به جای بهانه تراشی به دلیل شکست های گذشته وقف جبران آنها کرد و نتیجه آن تسلیم کردن غیر منتظره کریس دانکن چغر شد و بار دیگر توانایی خود در تمام کردن مبارزه را به رخ همه کشید. همین خصلت ، مبارزه با او را پیچیده تر میکند. با این حال تام نولان حریفی متفاوت برای او محسوب میشود. نولان جوان تر است، با تکیه بر ۵ برد متوالی روانه میدان میشود و هیچ نشانه ای از توقف روند موفقیتش دیده نمیشود. این بار او با حریفی روبرو است که میخواهد ثابت کند زمان عبور از نسل قبلی فرا رسیده است. جوجیتسو مویکانو ، تهدیدی خاموش که هنوز از نفس نیفتاده است . در دسته سبک وزن جایی که قدرت ناک اوت و کشتی روان معمولا بیشترین توجه را به خود جلب میکنند مویکانو سلاحی دارد که شاید کمتر از موارد ذکر شده به چشم بیاید اما میتواند به اندازه لازم سرنوشت ساز باشد: بله ، جوجیتسو برزیلی . مهارت او در خاک سمبلیک نیست. آمار مبارزاتش آن را تایید میکند. نصف بردهای او از طریق سابمیشن به دست آمده است. RNC به ویژه پس از به دست آوردن یک موقعیت طلایی در جریان یک اسکرامبل ناموفق یا اشتباه حریف در اجرای تیک دان از موثر ترین استراتژی های مویکانو برای تمام کردن ۱ مبارزه میباشد. این آمار برای نولان ۱ پیام روشن دارد . مویکانو برای برد لزوما به ۳ راند یا ۵ راند برتری در امتیازدهی نیاز ندارد. او میتواند در لحظه ای که حریف تصور میکند خطری تهدیش نمیکند موقعیت را تغییر دهد و مبارزه را به پایان برساند. در برابر چنین حریفی حتی یک تلاش ناموفق برای خاک کردن یا یک اشتباه فنی در خاک میتواند اول دردسر باشد. در رابطه با نولان چالش فقط دفاع در برابر جوجیتسو حریفش نیست. او باید تصمیم بگیرد چگونه حمله کند بدون آنکه برای رسیدن به موقعیت تهاجمی فرصت اجرای خطرناک ترین بخش سبک مبارزه مویکانو را فراهم کند. در چنین مبارزه ای فاصله میان یک حمله موفق و یک اشتباه کشنده ممکن است به اندازه چند ثانیه باشد. خطر مویکانو در صبوری او میباشد. آنچه مویکانو را خطرناک میکند حرکات دیدنی یا تلاش های پرزرق و برق برای سابمیشن نیست بلکه صبر اوست. او برخلاف گرپلرهایی که از همان دقایق ابتدایی برای سابمیشن گرفتن از حریف زنجیره ای از تیک دان های ممتد را آغاز میکنند و با آشکار کردن برنامه خود انرژیشان را هدر میدهند ترجیح میدهد منتظر بماند. مویکانو به حریف اجازه میدهد خودش را بیش از حد درگیر ۱ تیک دان کند یا هنگام بازگشت به موقعیت سرپا در جریان یک اسکرامبل ، تعادل و موقعیت دفاعی اش را از دست بدهد. سپس پیش از آنکه حریف متوجه تغییر موقعیت شود دستهایش را دور گردن او قفل میکند. این است تفاوت میان گرپلری که به دنبال فرصت سابمیشن میگردد و گرپلری که میداند چگونه حریف را به ساختن آن فرصت وادار کند. مویکانو اصراری ندارد از ابتدا مبارزه را به فاز گرپلینگ ببرد .او کافی است اجازه دهد حریف در تلاش برای فرار یا حمله ، خودش راه را باز کند. کریس دانکن خاطرتان باشد . او این خطر را تجربه کرد. او بخش عمده ای از ۲ راند را صرف تلاش برای برتری در تبادل ضربات کرد اما در لحظه ای که ناک دان شد مویکانو به یکباره بر رویش خیمه زد و در نهایت خونسردی دیگر امانش نداد. آیا قدرت بدنی میتواند معادله جوجیتسو را بهم بزند؟ نولان مسیرش را از آکادمی های جوجیتسو آغاز نکرد. همان طور که گفته شد این جوان ۲۶ ساله استرالیایی در لیگ راگبی بازی میکرد و زمانی به سراغ تمرین کشتی و جوجیتسو رفت که هدفش بهبود توانایی هایش در زمین راگبی بود. همین پیشینه ، امروز بخشی از هویت او در MMA را شکل داده است. مبارزی که بیش از آنکه به ظرافت های فنی متکی باشد به قدرت بدنی ، فشار مداوم و غریزه ذاتی در درگیری متکی است . نولان از آن دسته مبارزانی نیست که بخواهد مبارزه را در فاصله امن و با ضربات حساب شده مدیریت کند. او میتواند فاصله را ببندد ، حریف را به درگیری نزدیک بکشاند و با تکیه بر قدرت فیزیکی ، فضای مانور او را محدود کند. این سبک مبارزه وقتی با مهارت هایش در کشتی و جوجیتسو ترکیب شود علامت سوال جالب توجه ای برای ما و معضل جدی برای حریفش ایجاد میکند به خصوص برای مبارزی که نقطه قوتش در استفاده از فرصت های ایجاد شده بر روی زمین نهفته است. این فاکتور برای مویکانو اهمیت زیادی دارد. رو به رو شدن با یک استرایکر که در روی زمین تجربه چندانی ندارد یک چالش است اما مواجهه با حریفی که هم قدرت بدنی بالایی دارد و هم با اصول کشتی و جوجیتسو آشناست داستان دیگری خواهد بود. نولان لازم نیست در تمام جزئیات فنی از مویکانو برتر باشد .کافی است بتواند در لحظات حساس موقعیت خود را حفظ کند . شتاب قطار بزرگ نولان فرصت سابمیشن را از مویکانو میگیرد؟ لقب Big Train یا قطار بزرگ به خوبی با سبک مبارزه تام نولان جور در می آید. تام از آن دست مبارزانی نیست که به دنبال ۱ ضربه برق آسا برای تمام کردن سریع مبارزه باشد . در مبارزه اش با فارس زیام به وضوح مشهود بود .او با گارد بالا قدم به قدم جلو می آمد ، فشار را حفظ کرد و حریف را وادار ساخت تا زیر بار حملات پی در پی اش بخشی از توان تهاجمی خود را از دست بدهد. نولان به جای آنکه همیشه در جستجوی ۱ فرصت آنی باشد به دنبال آن است تا با انباشته کردن فشار ، حریف را به جایی برساند که دیگر نتواند با همان کیفیت پاسخ دهد. این رویکرد در مبارزات گذشته او دیده شده است. نکته جالب تناقض سبکی آنها است که این مبارزه را جذاب میکند . نولان برای موفقیت باید فشار بیاورد اما هر حمله و هر ورود به فاصله نزدیک میتواند فرصتی برای تغییر موقعیت به مویکانو بدهد. از سوی دیگر مویکانو هم منطقی نیست مقابل چنین حریفی کل ۲۵ دقیقه را منتظر اشتباه بماند. او باید راهی برای عبور از فشار حریف پیدا کند بدون آنکه در تبادل ضربات آسیب زیادی ببیند. آیا مویکانو با وجود برتری نولان در حجم ضربات وارده فرصت شکار را پیدا میکند؟ آماری که کرنر مویکانو باید نگرانش باشد قدرت ضربات نولان نیست حجم ضربات اوست. نولان به طور میانگین ۵.۸۷ ضربه موثر در دقیقه به ثبت رسانده است. آماری که در مقایسه با میانگین ۴.۱۰ ضربه موثر مویکانو از تفاوتی فاحش در ریتم تهاجمی ۲ مبارز حکایت دارد. وقتی حریفی با چنین حجمی از ضربات به سمت شما یورش میبرد منتظر ماندن به امید اشتباه کردن احمقانه ترین استراتژی ممکن است . مویکانو به فکر رهایی و ضد حمله خواهد بود . از طرفی نولان بعید است در این مبارزه به دنبال اثبات برتری گرپلینگ خود باشد. هدف او بسیار ساده و در عین حال دشوار است . اجازه ندهد مبارزه در شرایطی قرار بگیرد که مویکانو بتواند با آرامش موقعیت سازی کند. فشار رو به جلو و وادارکردن حریف به واکنش های پی در پی همگی میتوانند زمان و فضای لازم برای اجرای سابمیشن را محدود کنند اما با این تفاسیر یک نکته مهم وجود دارد. مویکانو برای اجرای مبارزه زمینی خود به فرصت نیاز دارد. راز موفقیت مویکانو در تشخیص زمان بندی درست در واکنش به حرکت نولان خلاصه میشود . اهمیت جدال مویکانو vs نولان در کجاست؟ دسته سبک وزن UFC یکی از پرتراکم ترین میدان های رقابت در دنیای MMA است . شکست یا پیروزی فقط ۱ عدد به تعداد بردها و باخت ها اضافه نمیکند بلکه مصداق بارز جا ماندن از کورس رقابت است . هر نتیجه معادله رسیدن به مبارزه قهرمانی را تغییر میدهد. در چنین شرایطی شکست خوردن جایگاه یک مبارز را نشانه میرود . آن هم در صفی که چندین نام برای هر پله آن در لحظه آماده رقابت هستند. همین واقعیت اهمیت رویکرد اردوی تمرینی تام نولان را دوچندان میکند. به خصوص مقابل حریفی مثل رناتو مویکانو که تجربه حضور در مبارزه قهرمانی را دارد و مهارت هایش میتواند در هر دقیقه مبارزه خطر پایان مبارزه را ایجاد کند. برای نولان شکست دادن مویکانو حتی با رای داوران میتواند ارزش زیادی داشته باشد. پیروزی مقابل یک مدعی سابق کمربند اعتبار متفاوتی نسبت به غلبه بر حریفی کم نام نشان تر دارد. البته چنین بردی طبیعتا باعث صعود به بالای جدول یا رسیدن به مبارزه قهرمانی نمیشود اما میتواند زمینه لازم برای مواجه با بالانشینان را در آینده ای کوتاه فراهم کند . در مقابل مویکانو نیز انگیزه روشنی برای جلوگیری از رقم خوردن چنین نتیجه ای دارد. او در ۳۷ سالگی با نسلی رو به رو است که برای شناخته تر شدن به دنبال کنار زدن نام های باتجربه هستند. واگذارکردن این مبارزه میتواند موقعیت او را در رقابت های آینده متزلزل کند به ویژه در دسته ای که هر فرصت از دست رفته میتواند به فریز شدن کریر هر شخصی بیانجامد.